Şiirden önce ve şiirden sonra diye miladı vardır. Şiir hayatı anlamlandıramadığı onca zamanı anlamasını sağlayan ruhsal bir dil olup dile gelmiş şairin hayatı anlamlandırmasına vesile olmuştur.
Şair hayata doğmuş, şiir de şairden doğmuştur.
Döngü tamamlanmış hayat şiir olmuştur.
Aynı ekrana bakar binlerce soluk göz,
Kelimeler tekleşti oluştu küresel söz
Ne bir renk farklı artık, ne bir çizgilik isyan,
Tek bir kalıba döküldü adeta koca cihan.
Kuruldu siyah ekran oldu birer tapınak
Saplandı tırnağı vaktin etine
Gömüldü merkezin kaskatı hakikatine
Tek bacakta dönen topal gölge...
Kendi çemberini tavaf etmekte.
Döngüsünü kutsar,
Derviş diyen kendine.
Kabir komşun bile kader, diyelim nasip,
Karışacaksın hayata, yazdı bunu levhi mahfuzda katip.
Suya düştün, boğulmadan
Doğdun bataklığa dünya çetin,
Attığın taş gömüldü,
'Mesafe lüksü'
Kıymeti bilinmedi
Ulaşılır olmanın
Boğucu stresi
Bireysellik trampeti çalıp
Akbabalar gibi tekile üşüşmek
Koptum bir daldan
Yön toprağa mı göğe mi bilinmeyen bir an
Düşen mi benim
Kaçan mı gökyüzü
Kucak açan mı toprak
Nereden çıktı bu samimiyet
Varlık ancak boşluğun tesellisi
İnsan isyandadır
Sebep acımasız tecellisi
Acıma isteyenin acımasızlığı
Hayatın anlamsızlığı
Süresi görseli kadar kısa,
O halde derinliği anlamda ara...
Bulmadın, ben de bulamadım...
O halde gel yazıma;
Alfabede yirmi yedi adım atıp,
Derinlere epey yol aldım sanıp dostlukta;
Ahmet'ten Hakkı'ya"
Bilinçten de alınmadı mı vergi?
Alınmaz olur mu, adı da algı!
Yayılan hastalık bilişsel;
Yan etkisi: Güç övmek,
Ve hak edilmemiş saygı.
Kimse bakmadığında?
Sonsuz bir olasılık?
Okyanusta damla?
Karanlık mı aydınlık mı?
Ne yazar kaydında?
Gözlerden uzakta,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!