Ateş Yakan Pervane Şiiri - Nihan İnci

Saplandı tırnağı vaktin etine
Gömüldü merkezin kaskatı hakikatine
Tek bacakta dönen topal gölge...
Kendi çemberini tavaf etmekte.
Döngüsünü kutsar,
Derviş diyen kendine.
Yok olmaz büyür,
Urun hakikatiyle.

Pergel,samsara,
Dile esir düşenler.
Ne fark eder,
Derler coğrafya kader.
Kurduğun geometri,
Ancak uysal bir ezber.

Sök o paslı iğneyi gömüldüğü çamurdan;
Yeryüzü, yürüyenin,
Maya büyük hamurdan.

Çarkı durduracak tekinsiz bir ara,
Bas kendi mührünü kanayan bu asra.
Bulandırmak değil dert, mülkü ateşe vermek
Yanmadan bitmeyecek nükseden hasta ilmek