Antropoz. com Şiiri - Nihan İnci

Doğum yerini yeryüzü olarak seçen bir kadının, unvansız ve sıfatsız durma çabasıdır bu. İki boyutlu bir ekranda, adın harflerine sıkıştırılmış bir gölge varoluş. Dijital kışlanın eril mekaniği, bu kimliksiz alanı hızla kendi siber av sahasına dönüştürür. Ekran buz gibidir ama piksellerin arkasındaki o doymak bilmez modern dürtü, sızan her kelimede kendi salyalı izini bırakır. Şair, ruhunu dar kumaşlardan soyup saf bir dize işçiliğine soyunurken; sistemin alıcıları sanata değil, sadece o ismin altındaki cinsiyete kilitlenir. Kadın isen, piksellerin arkasından görülen hiçbir zaman şiirin kendisi olamaz. İsimden mahlasa, o korunaklı ve ihlaslı gölgelerin içine kaçmak da bu kuşatmayı durdurmaz. Aplikasyonlar arası bir iz sürme başlar; adın, sosyal medyaların o büyük arama motorlarında tüketilecek bir nesne gibi parmakla taranır. Şiirin değil, sadece bir kadınlığın peşine düşen kolektif bir ritimdir bu. Klavyelerin arkasına gizlenen bu anonim kuşatma ve dijital dayatma, insanı kendi saf varlığı karşısında soğuk bir tiksintiyle baş başa bırakır. Bu, insanın insanı yok uğruna harcadığı, fütursuz bir tüketim biçimidir. İşte bu yüzden, o sahte piksellerin ışığı ruhun kumaşına daha fazla bulaşmasın diye ekranları kapatıp kendi korunaklı mağarana çekilmek; o kalabalığa öfkeyle bağırmaktan çok, mutlak bir mesafenin sarsıcı sessizliğidir.