BOŞLUĞA YANKI...
I. Fısıltı
Boşluk, adımı çağırdı harfsiz bir dille.
Ne sesti bu, ne de bir yankı.
Varlığın damarlarında yürüyen sükûtun gölgesiydi.
Gönlünde yanardı aşkın ocağı,
Çekti cefasını o gençlik çağı.
Bozkırın tezenesinin kucağı,
Sırrını sazına kattı derlerdi.
Öyle yıkılıp kalma hemen,
Omuzlarında bir koca cihanın sancısı,
Yüreğinde kırbaç izi gibi bir hasretle...
Bu Destanı Yaz.
Sevda bahçesinde açan güzel yâr,
Aşkın ateşinden dünya oldu dâr.
Ah edip geceye eyleme hiç zâr,
Gönül defterine bu destanı yaz.
Çırılçıplak geldin, şu fani hana,
Bir top bezle döneceksin vatana,
Saraylar yaptırsan, sığmazsın ona,
Giderken peşinden, bakmaz bu dünya.
Bakkalın önünde nasip aradım,
Alın teri ile piştim bu gece.
Dünya pazarında bir yer taradım,
Siyah bir kumaşa düştüm bu gece.
Bu Gece...
Yine efkâr bastı, gönül yorgunu,
Hesabı kadere kestim bu gece.
Ruhumda bir aşkın bitmez vurgunu,
Kendi rüzgârımla estim bu gece.
Bu Gece!
Yüce dağ başında bir duman tüter,
Hasretin ateşi bağrımda biter.
Bülbülün feryadı gülünde yiter,
Dertli gönül sükut eyler bu gece.
Bu Gece 3...
Gönül tezgahında hasret dokudum,
İlmik ilmik seni çözdüm bu gece.
Aşkın kitabını baştan okudum,
Kaderi alnıma kazdım bu gece.
Bu gece...
Kutlu bir sevdanın düştük yoluna,
Edep hırkasını sardık koluna.
Gönül kuşum kondu iman dalına,
Sabır imbiğinde kaldık bu gece.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!