Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Sen hiç düşündün mü benim neler çektiğimi,
Uykusuz gecelerimin bitmez huzursuzluğunu?
Yavaş yavaş solup giderken yaşamdan ağır ağır,
Sen nereden bileceksin şu mahzunluğumu.

Ve hiç vazgeçtin mi herşeyden bir anda aşk için,

Turnam uçuşuyor gökte aman,
Haber alamam nicedir yârdan.
Yollar aşılmıyor gurbet başımda,
Söyle turnam o yâre sesi gelsin.

Dertlerim oldu içime ince verem,

Sen teşrif buyur Dünya'ya Güneş'im,
Bugün seninle aforizmik sözümüz var;
Düğün yeri gibi merasim toyumuz var.

Toprağın karışlandığı
Emene düşen tohum
Aşkın can suyuna bulanır,
Sessizce geçen ölü mevsimle
Kar,tipi belki boranla
Tohumu aşk ile çatlatır.

Ben,seni ne zaman karşımda görsem
Düğümlenir bogazım istemsiz birdenbire,
Nutkum tutulur,sesim kısılıverir ah bilsen..!
Nefesim kesiliverir,aniden kendi kendine.
Seviyorum işte duy!Yoksa sevilmedigini mi sandın?

Tuzum tuzum pespembe
Gözlüklü tuzum,
Çilek dersem çık ahududum
Dersem çık, kaçma yeşil
Erik gibi,kaybolma ne olur
Sanki dayak yedi ayağım

İnsan, her acıyı yalnızca kendisi yaşıyormuş gibi, Kendi debdebelerini büyüterek tükenebilir.

Oysa okudukça, aynı yerden geçeni başka pencerelerden görür.
Bazen onların gözüyle dünyaya bakar.

Ve bir gün içinden,

İnsan, her acıyı yalnızca kendisi yaşıyormuş gibi,
Debdebelerini büyüterek tükenebilir.

Oysa okudukça,
Aynı ortak acılardan geçen insanları
Başka pencerelerden görür.

Nisan yağmurunu severim,
Seni sevdiğim gibi
İçime işleyen,
Dinmeyen bir ıslaklıkla.

Gel,

Gözü görsem pınarına teşekkür ettim.
Gönlü görsem damarına teşekkür ettim.
Sözü duysam verenine teşekkür ettim;
Kelâmında akan lâtifesine teşekkür ettim.
Çayı alsam şekerine teşekkür ettim;
Tatlanan bardağına teşekkür ettim.