Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Göğüs kafesimde yanan aşksın, Türkiye.
Adına destanlar yazdığımsın, Türkiye.
Türküler yakıp söylediğimsin, Türkiye.
Uğruna canımı verir, ölürüm, Türkiyem.

Toprağın ana, bayrağın namus bana.

Sevdamızı söylüyoruz diye giden gidene,
Giden gitsin; sevgimizi söyleyeceğiz ülkece.

Herkes görecek elbet, zamanı gelince;
Âşık Veysel’imin sevgi çiçeğiyiz hepimiz.

Türkü gözlüm ardından,
Yaşıyorum hayata inat.
İçime kardığım sendin,
Melodi gibi dolayarak.

Hayatımın sonbaharında,

Konuştu bir tutî diili bakarak yüzüme,
Ağlayarak solan gönlümü nehire çevirdi.

Girdi göz pınarımdan sızıp usulcacık,
Meylimi evirip güzelce şivekâra çevirdi.

Kaç bahar geçti yokluğunun üzerinden,
Soğuktu yokluğun ısınamadım.
Titrerdi ellerim giderken ardında,
Olur ya bakar da görürsün diye,
Ellerimi ceplerime sokardım.
Gözlerinin mercanı cennetti bana,

Körüklenir ocakta ateş,
Kalmaz nefesinde heves,
Kor dövülür tam tavında,
Alaz harlanır bağrında,
Ciğer köz içinde yıkanır.

Çok zaman önce seni unuttum,
Ne zaman oldu
Ben de hatırlamıyorum.
Hatta seni görünce
Sırtımı dönüyorum.

Eğdin mi yoksa gözlerini,
Susturdun mu sözlerini?
Bozdun mu yoksa ahdini,
Unuttun mu sevdigim beni?

Esmedi o günden beri

Üslup seçilen niyettir,
İki yönlü akibettir,
Sevdirirsen hoş söz ile
Taç olur alınlara eylemin.

O da insan de hep kendine

Kapandı bir gün daha
Gündüz geceye karışıyor.
Hüzün çiziyor gönlümü
Üşüyor gönlüm üşüyor.

Kal ebedi şu yüreğimde