Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Görünürdü uzaktan saçları bukleli kız.
Gezinir İncir ağaçlarının altında salınıp.
Sırmalı beyaz elbiseli,etekleri de fırfırlı.
Upuzun saçları beline değer kurdelalı.

Açılır gülümser neşeyle güller şimdi ona.

Geçmiş yıllar…
O zamanlar
Henüz sadece çocuktum.

Herkesi
Arkadaş sanıyordum.

Hüzün çöküyor, akşamın incecik çizgisine.
Kırmızısı koyulaşıyor, karartısına doluşarak.
Ve her an bir kadın daha düşüyor, yıkılarak.
Toprağın genzi dolu, hıçkırıklarını yutarak.
Doğamıyor üzerlerine, ayaydınlık şafaklar.

Sen sev Ali'yi candan gönülden
Ali'yi seven kulu terketmez
İnsandan geçmez.
Nokta kadar karıncanın kırmaz belini
Dünyayı incitip dünyasından geçmez.
Vurma gönül kuşun kanadını

Şimdi sen derin uykunun
En tatlı yerinde,
Ben yine gözlerinin derdinde;
Yine öptüm hasretle
Uykularının ortasında,
İpek kirpiklerinin telinden.

Şair bir kahin,
Şiirse bir kehanettir.
Kalp aralıyor duyumsayışla
Kahinin kehanetini.
Okuyan gözlerle
Dışsal gerçeklik buluyor,

Her yürekte atar kalbim benim,
Ben insanların en derin hissiyim.
Ağlayan,yanan,kanayan benim,
Şairdir bu dünyada ismim benim.

Hüzünde,acıda, gözyaşındayım,

Şair, âşık, ozan, yazar
Yaşarken yerilir,
Sövülür,
Yahut kıyımdan geçirilir.

Onlar

Sakarcım ay şekercim;
Uçurdun portakal,kristal şekeri,
Sen de uçsaydın be şekercim.
Sehpanın başı dönüyor,
Gülme krizi fırlattı beni,
Çok komiksiksin şekercim.

Bu gece öyle
Üç beş bardak çay yetmez,
Çokça muhabbet
Şiir var zulamızda bu gece,
Semaveri kapıp getiriver,
Yanında da kırtlama şeker,