Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Ömekten zerre miskal korkmuyorum
Sevgilim
Ruhlar alır aşkın o kutsi lezzetini.
Ruhum bedenimi terketse ne olur
Aşk düşünce ruha
Yaşar aşkımı ruhun ebedi.

Bu kadar teneffüs yeter.
Şimdi sana aşkımızın
Şarkısını yazmaya gitmeliyim.
Ve sabah olmadan
Gecenin alaca karanlığında,
Gözlerin yumukken uykuda,

Çağırsam seni gün batmadan evvel
Davetime gelir misin?
Otursak seninle şöyle engin maviye karşı,
Sandalyeleri ben getiririm inerken kıyıya
Açarım kumsala.
Yaktığımız semaverin kıvılcımlarını izleriz gökyüzünde,

Görünürdü uzaktan saçları bukleli kız.
Gezinir İncir ağaçlarının altında salınıp.
Sırmalı beyaz elbiseli,etekleri de fırfırlı.
Upuzun saçları beline değer kurdelalı.

Açılır gülümser neşeyle güller şimdi ona.

Hüzün çöküyor, akşamın incecik çizgisine.
Kırmızısı koyulaşıyor, karartısına doluşarak.
Ve her an bir kadın daha düşüyor, yıkılarak.
Toprağın genzi dolu, hıçkırıklarını yutarak.
Doğamıyor üzerlerine, ayaydınlık şafaklar.

Sen sev Ali'yi candan gönülden
Ali'yi seven kulu terketmez
İnsandan geçmez.
Nokta kadar karıncanın kırmaz belini
Dünyayı incitip dünyasından geçmez.
Vurma gönül kuşun kanadını

Şimdi sen derin uykunun
En tatlı yerinde,
Ben yine gözlerinin derdinde;
Yine öptüm hasretle
Uykularının ortasında,
İpek kirpiklerinin telinden.

Şair bir kahin,
Şiirse bir kehanettir.
Kalp aralıyor duyumsayışla
Kahinin kehanetini.
Okuyan gözlerle
Dışsal gerçeklik buluyor,

Her yürekte atar kalbim benim,
Ben insanların en derin hissiyim.
Ağlayan,yanan,kanayan benim,
Şairdir bu dünyada ismim benim.

Hüzünde,acıda, gözyaşındayım,

Sakarcım ay şekercim;
Uçurdun portakal,kristal şekeri,
Sen de uçsaydın be şekercim.
Sehpanın başı dönüyor,
Gülme krizi fırlattı beni,
Çok komiksiksin şekercim.