Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Martılar süzülür havaya
Sen giderken ardın sıra
Ben peşinden gelemem
Bu son yaz akşamında.

Yüzün düşümde gördüğüm

Hoyrat eser rüzgar şimdi,
Dolanır durur bahçelerimde.
Bir acı hasret yumağı
Bırakır meltemlerime.

Solmakta artık menevişler

Sorma,
Aşk nedir diye bana.
Acıydı,
Yaradan da acıydı.
Yıkıcıydı,
Depremden de yıkıcıydı.

Sen hiç düşündün mü benim neler çektiğimi,
Uykusuz gecelerimin bitmez huzursuzluğunu?
Yavaş yavaş solup giderken yaşamdan ağır ağır,
Sen nereden bileceksin şu mahzunluğumu.

Ve hiç vazgeçtin mi herşeyden bir anda aşk için,

Turnam uçuşuyor gökte aman,
Haber alamam nicedir yârdan.
Yollar aşılmıyor gurbet başımda,
Söyle turnam o yâre sesi gelsin.

Dertlerim oldu içime ince verem,

Sen teşrif buyur Dünya'ya Güneş'im,
Bugün seninle aforizmik sözümüz var;
Düğün yeri gibi merasim toyumuz var.

Toprağın karışlandığı
Emene düşen tohum
Aşkın can suyuna bulanır,
Sessizce geçen ölü mevsimle
Kar,tipi belki boranla
Tohumu aşk ile çatlatır.

Ben,seni ne zaman karşımda görsem
Düğümlenir bogazım istemsiz birdenbire,
Nutkum tutulur,sesim kısılıverir ah bilsen..!
Nefesim kesiliverir,aniden kendi kendine.
Seviyorum işte duy!Yoksa sevilmedigini mi sandın?

Tuzum tuzum pespembe
Gözlüklü tuzum,
Çilek dersem çık ahududum
Dersem çık, kaçma yeşil
Erik gibi,kaybolma ne olur
Sanki dayak yedi ayağım

Nisan yağmurunu severim,
Seni sevdiğim gibi
İçime işleyen,
Dinmeyen bir ıslaklıkla.

Gel,