Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Gözü görsem pınarına teşekkür ettim.
Gönlü görsem damarına teşekkür ettim.
Sözü duysam verenine teşekkür ettim;
Kelâmında akan lâtifesine teşekkür ettim.
Çayı alsam şekerine teşekkür ettim;
Tatlanan bardağına teşekkür ettim.

Sabra mecal kalmadığında
Hakka giden yol bulunur;
O yolda sabra gerek yoktur,
Yolcuda teslimiyet bulunur.

Uluhî bir aşk yaşandı İsmail’le,
Keskinin altında serilen, eğilen;
Boylu boyunca yatmış, uzanan…
Dal gibi baş, varlık değil bedendi.

Gördü gözü, iman etti ak göğsü,

Birincisi zekiler,
İkincisi aptallar,
Üçüncüsü ahmaklar için.

Ahmaklar çan çaldı oynadı;
Aptallar eve oturtup gururlandı.

Göğüs kafesimde yanan aşksın, Türkiye.
Adına destanlar yazdığımsın, Türkiye.
Türküler yakıp söylediğimsin, Türkiye.
Uğruna canımı verir, ölürüm, Türkiyem.

Toprağın ana, bayrağın namus bana.

Sevdamızı söylüyoruz diye giden gidene,
Giden gitsin; sevgimizi söyleyeceğiz ülkece.

Herkes görecek elbet, zamanı gelince;
Âşık Veysel’imin sevgi çiçeğiyiz hepimiz.

Türkü gözlüm ardından,
Yaşıyorum hayata inat.
İçime kardığım sendin,
Melodi gibi dolayarak.

Hayatımın sonbaharında,

Konuştu bir tutî diili bakarak yüzüme,
Ağlayarak solan gönlümü nehire çevirdi.

Girdi göz pınarımdan sızıp usulcacık,
Meylimi evirip güzelce şivekâra çevirdi.

Kaç bahar geçti yokluğunun üzerinden,
Soğuktu yokluğun ısınamadım.
Titrerdi ellerim giderken ardında,
Olur ya bakar da görürsün diye,
Ellerimi ceplerime sokardım.
Gözlerinin mercanı cennetti bana,

Körüklenir ocakta ateş,
Kalmaz nefesinde heves,
Kor dövülür tam tavında,
Alaz harlanır bağrında,
Ciğer köz içinde yıkanır.