İnsan, her acıyı yalnızca kendisi yaşıyormuş gibi, Kendi debdebelerini büyüterek tükenebilir.
Oysa okudukça, aynı yerden geçeni başka pencerelerden görür.
Bazen onların gözüyle dünyaya bakar.
Ve bir gün içinden,
Ben tek başıma değilmişim.
Ne çok yaralı varmış benim gibi…
Diye içinden geçirir.
Belki birbirimize görünür kılan edebiyattı.
Yaşamdan beslenirken,
Sığındığımız güvenli bir liman gibi.
Kimsenin kimseyi suçlamadığı,
Herkesin kendini anlayabildiği,
Birbirini hoş görebildiği bir yer…
Belki de insanın
Kendini yalnız sanmaktan kurtulduğu ilk penceredir.
Kayıt Tarihi : 5.10.2026 00:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!