Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Ne çok büyütmüşüm size ait dünyayı.
Oysaki orada ne çok mutsuzmuşsunuz…
__
Duyularının önüne set çekenler,
kalbinde hakiki mutluluğu bulur.

İnsan tohum gibidir;
zamanı gelince toprağı çatlatır…
__

Çiçeği tek toprakta mı olur sanırsın?

Tohum sensin,
filiz veren sen,

Yıldızlar raksediyor
Güzelim, gamzelerinde.
Bir baksan uçuşur
Kelebekler içimde.
Bordoya bulanmış akşam
Mehtaplı gecelerde,

Sardın sıcacık melteminle,
Isıtırsın gönlümü.
Gözlerin bir afet güzelim
Tutuştur ah şu gönlümü.

Nutkum tutulur görsem,

Ah bu öyle bir iç çekiştir ki hafız,
Acısı da,sızısı da çekilir gibi değil.
İstırabın tek katresine benzemez
Hicranı içer, çekersin de çekersin;
Ruhundan geçersin.

Hâleti ruhiyemi sakın sorma bana.
Neresinden anlatırsam anlatayım
Halim kırk yerinden yamalı bohça,
Çeksem çekiştirsem sökülmüyor,
Tutup iliştirsem yakası dikilmiyor.

Ben hâl'imden memnunum,
Hâl'im de benden.
Geçinip gidiyoruz,
Baĥtiyarız hâl'imizden.
Sormayınız ahvâlimizi,
Hâl'imizi âhâliden.

Aşam dedim şu dağları,
Dağlar dumandır oy oy,
Dağlar borandır yâr yâr,
Yol vermiyor kara kışlar
Aman hâlim yamandır.

Oy benim harabe gönlüm
Sen yine darda mısın?
Başında kara dumanlar
Şimdi yangınlarda mısın?

Sevdiğim el olmuş dediler;