Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Söyle bana gün ışığım,
Yoksa unuttun mu beni?
İsmimi verdiğin çiçekleri,
Lavanta yaseminleri?

Uzun zaman öncesinde,

Gergin insanların kaşının üzeri kırışır.
Öfkelilerin alın ve kaş ortası derinleşir.
Mutlu insanların göz etrafı ince ince kırışır.
Çok az insan duyguyu içinde yaşar;
yüzünde çizgi hatları bulunmaz.

Günün Sözü:

İnsanlar iletişimde çok hevesli olsa bile,
gerekmedikçe sık sık iletişimde kalınmamalı.
Aşırı erişilebilirlik, zamanla saygıyı ve gizemi eritir;
ölçülü mesafe insanî alanı korur.

Samimiyet arttıkça sınırlar belirsizleşir,
saygı sessizleşebilir.
—
Çok samimiyet insan usandırır.

İnsanlar ev gibidir,
içine aldığı eşyadan bilinir.
__

İnsan dış dünyaya tam olarak tanınamaz;
değil mi ki insan zandan ibaret…
Zannı kaldır, insan varlık olarak kalır.
__

Sözlerimi zamana asıyorum;
insanlık baktıkça okusun diye.

Aklını kötülüğe çalıştıran, yolun sonunu göremez; sonunda kendi eyleminde ters köşe olur.

Yaralarımdan öğrendim
insanlığa tabipliği.

İyileşmiyordum;

Ne çok büyütmüşüm size ait dünyayı.
Oysaki orada ne çok mutsuzmuşsunuz…
__
Duyularının önüne set çekenler,
kalbinde hakiki mutluluğu bulur.