Hamiye Gül Şiirleri - Şair Hamiye Gül

Yaz senin olsun, alın yazım
Kara kışlar benim.
Çekmeyince dertlerini,
Kır düşmüyor başa.

Çiçek senin olsun, kadersizim,

Son bir kez bak yüzüme
Aydınlansın iki gözüm.
Sensiz dünya zulüm bana,
Izdırabım bitmiyor
Ellerinde hükümsüzüm...

Yanıma kalan yalnızlığa
Ruhuma karılan sancılara,
Yarım yamalak hayatıma,
Sardım seni humar göz.

Taş binalar betonlar vardı;

Masmavi atlas gibi açılmış
Gökyüzünün altında,
Sitarelerin göz kapağımda
Bir o yana,bir bu yana salınan
Kıpır kıpır kımıldayışıyla,
Kapatıp gözlerimi usulca

Acı çektiğin için üzülme;

O seni içindeki dünyaya
Götüren yol arkadaşındır.

Kalbinin kapısı açılınca

Bilincim hâlâ uyanık,
Henüz ölmüş olamam.
Aşkın tozuna bulanmış,
İzbe ara caddelerindeyim.

Bitti derdim bitti derken
Bi dünya oldu aman Allah!
Yetti canıma yetti derdim
Yetti illallah!

Bıktım artık oynaklığından

Özüyle,sözüyle,nazarıyla
Bir duruşu olmalı insanın.
Ölüm emri hak vaki olunca
Takdire şayan insanlığı
On sekiz bin alem içinde
İşte insan geldi diyerek

Ben yine soğuk bir kış gecesinde,
Sessizliğin buza kesen tam ortasında,
Bıçak gibi dayanmış yalnızlık boynuma,
Adım adım gidiyorum hüzünle yutkunarak.

Titrese yapraklar düşse yere irkilirim,

İsmini hecele bana,
Tek hece üç harf olsun.
Güven olsun içinde,
Samiyet sevgi olsun.

Öyle sihirli ve efsunlu olsun ki