Halit Korkmaz Şiirleri - Şair Halit Korkmaz

Sen, âşık olacaksan ilk bahara âşık ol,
Diz çök onun önünde çünkü ikramları bol,
Yaprak sana göz kırpar, ardı sıra tomurcuk,
Çek içine kokuyu her râyiha bir sembol.

Nice mevsimler geçti gâh üşüdüm, gâh yandım;

Bölüşmek bir simidi muhabbeti telâşta,
Bir bakışta sayısız güzellikler bu rafta,
Keyiflı tesâdüfe insafsız bir ayrılık,
Dört kulak dayasak da duyamayız etrafta.

Sular mevsime göre ya donar, ya ısınır,

Karşıda bir mescit varsa yanında meyhâne var,
Acep hangisine giren çıkarken eyledi kâr,
Meçhule olta atıp da balık tutan var mıdır,
Meyhâne de şarap içip balık yiyen bahtiyâr.

Akrepler ve çiyanlar ondan âhûzâr etti,
Çakalı, kurdu kuşu, önlerine kattırır;
Yılan ısırık atsa çakırkeyf olur pinti,
Aslan vurursa dikiş, porsuk toprak attırır.

Vatan bizim iklimimiz suyunda hayat yazar
Gâhi akar, gâhi taşar, gölünü kirletmeyin
Bağında gül endam eder bağbanında gülizar
Samyeli ve lodos ılık, poyrazı benzetmeyin

Binlerce ton renk taşıyan kelebekler semâda

Bunca asır kalpleri ısıttı güzergâhı,
Tevâzu de sonsuzluk secdede namazgâhı,
Her mescitte bin gönül bir nidâda buluşur,
Allah deyip avâzı çeker bayram sabahı.

Ramazan’la haşrolmak ruhun ruhla ıslâhı,

Sesiyle selâm verir, ilk ağlayışta bebek
Beyaz tenli olanlar beyaza sarar belek
Renk ayrımı yapmadan Allahın boyasını
Tuval üstünde Kur’an, kullanır öbek öbek

İnsan için biletler elbet gidiş dönüştür

İnsan içinde kışla, bir bakteri ordusu
İkinci gün mezarda çalar hücum borusu

Doğadan beslenirken kriterler koyan insan,
Temizlik, lezzet deyip, kılı kırk yarmaktadır;
Ruhunu besler iken çer çöple doyan insan,
Gıdadan zehirlenip komada yatmaktadır!

Sen beldeler sultanı, sen gönüller şahısın,
Sana bütün aşıklar saf tutar, selâm durur,
Sen şehveti sevdanın rehâbı, ıslahısın,
Ancak senin aşkından feyz alan duyar gurur.

Herkes abât içinde, her yerde ferahlık var,