Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Bu kaçıncı gündü ateş kustuğum?
Anı parçacıkları zihnimi bulandırıyor.
Vicdanımla bir türlü baş edemiyorum;
Gözlerim durup durup yaşarıyor.

Bunca ıstırap, bunca keder…

Geç kalmakla erken gelmişlik,
Teneşirle bekler kupkuru bir çeşmede.
Hayatı hiç tanımamış bir ben var,
Çaresizce bağırır ıstıraplar içinde.

Düşünceler bozuk, eski rüyalar ise zalim.

Beklemek hiç bu kadar uzun olmamıştı;
Yokluğunda durdu yüreğim.
Sırılsıklam özledim sağanak sağanak;
Yarama merhem olmanı ne çok bekledim.

Sen yara üstüne yara deşmeyi seçtin;

Üzerine basılan taş gibi hissiz,
Yumruk kadar yüreğin,
Hatıralara gölgen kazınmış,
Her yerde ayak izin.

Üşüyor kaldırımlarda,

Kalabalıklar ortasında, bir başıma ve sessiz;
Kaldırımda yürüyorum, adımlarım belirsiz...
Hiç kimseye değmeden, hiçbir gölgeyi incitmeden;
Yalnızlığımla konuşuyorum, kimsesiz ve dertsiz.

Basıp geçiyorum insanların o kararmış yüzlerine;

Unutulmuş olmaya katlanamaz insan.
Bir söz söylemeye bile mecali kalmaz bu yüzden.
Yaşamaktan usanır; bir bunaltı kaplar içini,
Soluğu daralır durup dururken.

Günlerce kaskatı kesilir yüreğin.

Her zaman koyduğum yere,
Elim yavaşça uzanır, bu sefer temkinli.
Guguklu saat misali,
Ağır ağır yürürüm… kalp hâlâ kilitli.

Ne çok şey anlatıyor sorular;

Yüzüme bakıyor bir resmin,
Uzayıp giden raylarda,
Hiçbir yolculuk hiçbir yere taşımıyor beni,
Her dem artan bir hüznün iç yangınıyla şuramda.

Ne kara kışlar gördüm,

Ağustosta, kalbim üşür.
Kardan kelebek gibiyim.
Korkuyorum, ya yağmur yağarsa?
Kelebek ömrü kadar düşlerim.

Bir günde soldu renklerim,

Yol uzundur, azığın az;
Gurbet çöker, ağlar kardeş.
Bir selamın bile şaşmaz,
Bin yarayı dağlar kardeş.

Felek döner, devran döner;