Ölümün ötesi yok;
Kalbimin en solu yanıyor.
Dertli türküler gibiyim bu aralar;
Bir türlü zihnim susmuyor.
Yeter, deşme artık yüreğimi;
Yine tavan arasındayım;
Burası mezarlık gibi gönül yaram.
Göğsümü bastıran o siyah beyaz resminle,
Ölümü karşılama odasını bir türlü susturamam.
Belleğimin derin izleri,
Çevirdim kum saatini,
Dönülmez akşamın ufkundayım.
Kaburgamda ellerinin izleri,
Aylar var ki sana tek bir dize bile yazamadım.
On ay, tam üç yüz gün eder;
Gönül yorgun düştü;
Zincire vurulan yürek dilsiz.
Kaybettim yolunu, izini;
Savrulurum yelkensiz, dümensiz.
Ayağımda pranga,
Göklerde sevda ışığı yandıysa,
Gönlüme bir ateş düştü, göresin.
Yâr ellerin düşlerimi sardıysa,
Ciğerlerim alevlenir, göresin.
Gözlerinden mor çiçekler topladım,
Saklı cennetime gömdüğüm,
Benim dünyam gözlerinde kaldı.
Son kurşunu bakışından yedim,
İki yalnız damla bir hikâyede yandı.
Göğsümde soğuk demir hançer,
Bu aralar bir üşümektir aldı içimi,
Nefesim yetişmez, elim üşür, yüreğim üşür.
Birkaç damla yaş düşünce kirpiğimden,
Yokluğun gelir aklıma, gözüm üşür.
Hava soğuk, insanlar soğuk,
Yüzyıllık kederim tüter, yastayım.
Gizlice aşkına yanar, ağlarım.
Yürekten fışkıran binlerce ahla,
Ardından gurbeti yaşar gözyaşım.
Ararken sahile vurdu hayatım,
En uzun yolculuk, düş eskisi;
Bu unutuluşta uzadıkça ağrım artıyor.
Yine yanlış kalelerin burçlarındayım,
Asın beni boğazımdan, idamım depreşiyor.
Her şey bir gün başladığı yerde bitermiş;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!