Halil Kumcu Şiirleri - Şair Halil Kumcu

Ağzımdan kan geliyor sürekli.
Ahın kalmış üzerimde.
Eğer bir başkasını seversem,
Seni hiçbir zaman affetmem bu hikâyede.

Ciğerlerime kadar işlemiş,

Susunca şarkılar, susunca bir bir,
Her hecede, her an hatırla beni.
Aşkına kul kalbimin davetidir;
Ne olursa olsun, hatırla beni.

Yaralıdır gönlüm binbir yerinden,

Ne duman tüter, ne de ateş söner;
Öyle bir kalbe düştüm ki, hükmüm yok.
Yürek her tutuştuğunda "ah!" eder,
Yakar sözlerin; dilin, kemiği yok.

Nefesime hapsettim gözlerini,

Hayata hep tutunmaya çalıştım,
Zaman zaman küçücük planlar yaptım.
Aklımdaki senli birkaç anıyı,
Körükleyip yorgun kalbime astım.

İkimizi mazi yapan şey neymiş?

Bir gece ansızın kalbi durdu sevdiğimin.
Kor gibi hâlâ cayır cayır ateşle alevlenir.
Düne ait baktığım pencereden,
Bir gölge gibi yüzü geçmektedir.

Alnımda kalın kalın çizgiler,

Zehirli dil yıkıcı bir rüzgârdır,
Yarayı sıkıştırır mengeneye.
Zihinde benzersiz bir kasırgadır,
Düşlerin tortusu düşer sineye.

Kara hayaller birbirine geçer,

Bir varmış, bir yokmuşla başlayan hayatım,
Rüya gibi bitti, gemi limana yaklaşıyor.
Güneşi bekledim taş duvarlar ardında,
Sayılı günlerim bir bir eksiliyor.

Ne hayallerim vardı, gerçekleşmeyen,

Kelimeler anlamını yitirdi,
Sana vurgun, sana hasretim.
Öyle ıssız, kimsesiz, çaresiz,
Sen yokken eksik, viraneyim.

Sol yanım, yarım, kanayan yanım,

Hayallerim mi yorgun, ben mi?
Bu kırgınlık, bu suskunluk neden?
Bir şey var içimde, adı konulmamış,
Günden güne içimi oyan, kemiren.

Yol uzun, yürek sessiz, umut eksik.

Bir gün, “bir gün” diyerek bir gecenin sabahına,
O günü çıkaramayacaksın bir gün…
Bir avuç toprak, birkaç damla yaş olur,
Küflü sayfaların birer birer döndüğü gün.

Hayat, iz bırakmaktır denilir ardın sıra,