Bu kelam; dünya mülkünden
soyunup kendi benliğinde yok
olmaya niyet etmiş tüm arınanların
yolculuğuna ithaf olunmuştur.
"Gözünü kapatanın gördüğü karanlık,
güneşin hiç uğramadığı yerden daha
aydınlıktır."
Uzun bir çizgi çiziyorum
Gökyüzüne elimle
Güneş çizgisi
Ensiz
Renksiz
Korkusuz
Işığın ilk hali.
Ne dünya mülküne ait bu çizgi,
Ne zamana değen bir iz.
Yırttığı şey gökyüzü değil,
Sırrı örten gözün kendisi.
Kemiği ete bürünen insan misali,
Hiçbir şekle ve renge sığmaz hakikat;
Kendi benliğinden soyunan ruhtur
Karanlığı nur kılan.
Ve insan
Sonsuzluğun aynasında eridiğinde,
Ne bir gölge kalır geriye,
Ne de o gölgeyi arayan kendisi.
Kayıt Tarihi : 28.10.2026 09:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yıllar yılı sırtında taşıdığı unvanlar, isimler, hırslar ve "ben" davası birer birer döküldü. Kemiğe bürünen o et yığını, ruhun taşıdığı geçici birer yüke dönüştü. Hakikat, hiçbir kalıba, hiçbir renge sığmayacak kadar asildi. Kendi benliğinden soyunan bir ruh için, karanlık artık korkulan bir zindan değil, nurun doğduğu ilk safhalıktı. Nihayetinde, varlığı neyse o oldu. Sonsuzluğun o sessiz aynasında eridi gitti. Geriye ne bir gölge kaldı, ne de o gölgeyi arayan adını unutmuş bir insan. Sadece havada asılı kalan o ensiz, renksiz çizgi... Işığın ilk hali.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!