Tevhide Değen-"hakikatın gözyaşları" Kit ...

Cuma ve Malayani Ömür Ülkemizde/ortalıkta zekâtsız ve tersiz zenginler çoğalınca, [zaruret talan oldu] ve ahlak şiddetli zelzele geçiriyor. Kişinin tadil-i erkânı ahlakının güzelliği kadardır; ahlaksızın namazı iblisin külâhıdır. Okuyup akledip gerçeğe köprü olmak insan kalabilmek için zarurettir. Dil ile hâli bir araya getirebilirsek; sosyal medya amel defterimizi buruşturamaz ve Cumanız mübârek olur. Konuştuklarımız ve sustuklarımızdan da hesaba çekileceğiz, bu bir iman meselesi, şeytana rahmet okutmayalım. Ülkemizde yalan tufanı yaşanıyor, yalan söyleyen politikacıların nitelikli dolandırıcı sayılıp; siyasetten uzaklaştırma cezası verilmelidir. Akledip hakikat namına zülfüyâre dokunabilenler, maskesiz müteffekirledir. Gerçek bahtiyarlık gerçeğin hamalı olabilmektir, İstikbâli malayani şeylere feda etmek ne acı. Ölümü öldürenler vardır, kalp yoksa göremezsiniz. Görmek feraset ister, ferâset sâmimiyet ve tevekkülün toplamıdır. Mevla celle celalühü samimiyetin ve hakikatin hadimi eylesin bizi. İsmimiz Ömer olabilir, bütün mesele adil olabilmektir. Toplumsal Yozlaşma ve Şuur Ahlak, bir toplumun ruhu; insanı insan yapan en temel harçtır. Değerlerin aşındığı, manevi ölçülerin yerini dünyevi hırslara bıraktığı dönemlerde toplumlar, sessiz ama derin bir çöküşün eşiğine gelirler. İşte tam da bu noktada aydınların kalemi; bir vicdan çığlığı ve hakikat aynası olarak devreye girmelidir. "Ahlaksızlığın cenaze törenini kılamadık, öyküsünü yazdık." Bu cümleyle kastettiğim; kötülüğün ve ahlaki çöküşün sıradanlaşarak hayatın bir parçası hâline gelmesi, edebiyata, sanata ve günlük yaşama adeta bir öykü gibi kazınmış olmasıdır. Ahlaksızlığı bertaraf etmek yerine ona seyirci kalıp hikâyesini anlatmak, biz müslümanların düştüğü en büyük trajedilerden biridir. Ahlakın ve edebin toplum hayatındaki hayati rolüne dair Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Ben ancak güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim." (Muvatta, Hüsnü’l-Huluk, 8; Ahmed b. Hanbel, Müsned, II, 381) Bu hadis-i şerif, inancın ve insanlığın ancak güzel ahlakla kemale ereceğini net bir şekilde ortaya koyar. Güzel ahlakın bulunmadığı bir yerde; ne kılınan namazların ne de yazılan öykülerin toplumsal çürümeyi engellemeye yetmeyeceği aşikârdır. Tüm eserlerimde uzun yıllardır sıkça ifade ettiğim gibi; hakkın ve hakikatin görmezden gelindiği, edebin, izzetin ve erdemin bulunmadığı yerde insanlıktan da söz edilemez. Bu yüzden, önce kendi iç dünyamızda ahlaki bir dirilişi başlatmalıyız. Ahlaksızlığın öyküsünü yazmaktan ziyade onun mezarını kazacak manevi bir şuur ve basiret geliştirmek, bir ahlak seferberliği başlatmak biz Müslümanlar için acil ve zaruri en büyük vazifedir.