"Zaman, onu harekete
dönüştürenleri bekler."
Sıyrıl gecenin o ipek kelepçesinden,
Ufku teğet geçen bir şafak kesiğiyle
uyan.
Eksilen her günün hesabını sormak
için,
Adımla sokağı, henüz soğumadan
zaman.
Ne yatakta kalan heves, ne dünün
gölgesi;
Seni çağırır omuzlarında büyüyen
yük.
Kalk ki tamamlansın yarım kalan o
beste,
Hayat; koştukça ahenk, sürdükçe fer,
durdukça yük!
Ali İhsan Kaya 2
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 14:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Hikâye, şafak vaktinde bir insanın odasındaki o kritik kırılma anıyla başlar. Yatak; sıcak, konforlu ama insanı eylemsizliğe hapseden "ipek bir kelepçe" gibidir. İnsan zihni ertelemeye ve konfora sığınmaya meyilliyken, dışarıda zaman durmaksızın akmakta ve ömürden eksilmektedir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!