Sonrası Hiç-"hakikatın gözyaşları" Kitab ...

Gürültüden Hakikate Edebiyat, yalnızca kelimeleri dizme sanatı değil; varoluşun üzerine tefekkür etme eylemidir. Gerçek bir edibin kaleminden dökülenler, dedikodunun gürültüsünü susturan ve sahte maskeleri düşüren bir hakikat çağrısı olmalıdır. Sözü süslemek adına hakikati gölgeleyenler değil; kalbin dilini ve hâlini arayanlar ölümsüz bir iz bırakabilir. Bir edebiyatçının en büyük imtiyazı ve imtihanı, samimiyetidir. Soy, sop, makam, paye veya bencillik gibi dünyevi kibrin ne kadar kof bir illüzyon olduğunu sadece anlatmak yetmez; bunu bizzat yaşayarak kelamına nefes kılmalıdır. İbrahimî bir tavırla kibrin ve övgü putlarını yıkmayan bir kalem, okuruna yön gösteren bir kandil olamaz. Ne zaman ki insan geride kalan ömrün çetelesini tutmaya kalksa, elinde kalan tek şey devasa bir boşluktur. Bütün hırslar, kavgalar, mülk edinme telaşları ve dünyalık çabalar zamanın karşısında erir gider. Ölümün eşiğine varıldığında; geriye yalnızca o kaçınılmaz "hiçlik" ve hakikatin kendisi kalır. İşte gerçek edipler, insanı bu dünyanın sahte gürültüsünden çekip çıkaran; onu kendi iç mahkemesiyle, kendi ruhunun derinliğiyle yüzleştiren o sessiz gütültüsüz ama sarsıcı sesi yudumlayanlardır