"İnsan sevdiği şehri sitemle büyütür."
Bir garip yurdundayım...
Sussam, şehir el olacak,
Konuşsam, alem duyacak.
Araf’ta kaldı dilim.
Gün ola ki bir haberi muştu olsun,
Ya da gün olmasın ki
Yüzümüzü güldürsün.
İçimde biriken bu sessiz gürültü,
Sürükler beni kentin sokaklarına...
Anlayamadım seni ey kent!
Talan olmuş, tarumar her şey.
Sen de beni anlamadın ya;
Oysa öfkem bile sana olan
sevgimden,
Nasıl kıyar insan böylesi bir büyüye?
Ey güzeller güzeli memleketim,
Ey yeşilin ve bereketin sığınağı,
Ey içimde büyüttüğüm sızılı sevda...
O kadar güzelsin ki,
Kim hayran değil ki sana?
Bir de beni kurtarsan bu derin
enkazdan...
Kim tanımaz seni bu dünyada?
Ve kim göçtü de senden,
Anlatmadı ki seni öbür dünyada...
Kayıt Tarihi : 19.10.2026 13:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir garip yurdundaydı sanki. Kendi büyüdüğü topraklar, kendi evinde yabancı kılmıştı onu. Şehre duyduğu öfke, yüreğindeki en derin sevgiden besleniyordu. İnsan, böylesi bir büyüye nasıl kıyardı ki? Ne bu kentten vazgeçebiliyordu ne de onun yarattığı o derin enkazın altından çıkabiliyordu. Ne tamamen içindeydi kentin ne de tamamen dışında... Dilinde tek bir kelime, ruhunda tek bir duygu: Araf. Derin bir nefes çekti içine. Toprağın ve yaprakların kokusu genzini yaktı. Şehir, tüm ihtişamıyla karşısında duruyordu. Bir gün, belki tutunacağı bir müştulu haber gelecekti. O güne kadar, bu sızılı sevdayı büyütmeye ve araftaki cennetinde o haberi beklemeye devam edecekti.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!