Araf’ta Bir Sevda Şiiri - Ömer Yücekaya 2

göğün gümüş kadehinden
anason kokulu bir yağmur dökülüyor şehre
hafif yalpalayan
kafası güzel bir yağmur

ıslak caddelerde
şık giyimli bir gölgeyim

hangi kaldırımdan yürüsem
sensizlik sıçrıyor üstüme
hangi saçağa sığınsam
yokluğun giriyor koluma

üstelik üşüyorum…
senden kalan sıcaklığı
çoktan tükettim
artık ağustosta buz kesiyorum

sürüden sürülmüş bir kılıç balığı gibi
yalnızım
bunu söylerken bile
yalnızlıktan yankılanıyor sesim

sen bilmezsin bendeki yalnızlığı
yalnızlık benim cehennemim
yalnızlık benim iğneli fıçım
yalnızlık benim arsız misafirim

her gece gelir
usulca çalar kapımı
aşüfte bir yosma gibi
girer koynuma
unut diye fısıldar kulağıma
u n u t…

unutmam seni
u n u t a m a m

sahibinin mezarından gidemeyen
sadık köpekler gibi
gidemem senden

mevsimler bitse
yollar bitse
ben bitsem de
düğüm düğüm bağladığım aşkımı
iplik iplik sökemem

ah yarım kalmış avazım

bir kez öldürsem
bin kez diriltirim içimde seni
Araf’ta kalmış bu sevdayı
canlı canlı gömemem