Janti Abbas Şiiri - Ömer Yücekaya 2

ben Abbas…
Janti Abbas…
bu 302 Mercedes Benz’in
bıçkın muavini

ömrü balata kokusu ve
tütün kolonyası kokan
saçları briyantinli
zarif serseri

ben bu kıvrımlı yolların demirbaşıyım
bu virajları
bu yokuşları avucumun içi gibi bilir
hangi yolcunun
hangi yolda olduğunu
bakışından tanırım

yani hanım abla
-gel şöyle yanıma otur diye
beni çağırıyorsun ya…
lafı dolandırmadan
kınalı keklik kıvraklığında
seke seke bana yürüyorsun ya…

biz kaçın kurduyuz be abla
leb demeden leblebiyi bilir
o işmar eden bakışın anlamını
anında anlarız icabında

ben anlarım anlamasına da
sende fena güzelsin be abla
hatta…
bir içim su’sun

ki ben de su gibi berrak olan
harbi kadınları severim
güzel seven
güzel içen
küfredince dibine kadar küfredip
ağlayınca gözlerinden çığ düşen kadınları

sen yine de hanım abla
gölge gibi düşme yamacıma
dudaklarının kıyısına nakşettiğin
o müstehzi gülüşünle
üstüne basa basa
aşk deme bana

aşk için
bilsen ben ne gemiler yaktım
dudaklarıma d’elikanlı bir ıslık ilikleyip
bilsen kaç aşktan sağ çıktım

aşklar ki bıçak yarası
aşklar ki yüz karası
aşklar ki Allah’ın belası

durup durup es deme bana

esersem
fırtına olurum saçlarında
ayıptır söylemesi
öpersem
yasak elmayı ısırır gibi öperim
tenin incinir çorak dudaklarımda

kınsızdır benim sevmelerim
çifte su verilmiş kılıç gibi keskindir

hangi cenneti vaat etsem
cehennem olur sana
hangi baharı müjdelesem
yüreğin buz keser

ben Abbas…
Janti Abbas…
yıllarrr yıllarrr önce…
baba yadigarı bir silahı çaputlara sarıp
toprağa gömer gibi
içimde bir yerlere gömdüm aşkı

kimseler bulmasın diye
sildim bütün izlerini

bul deme be ablam
bulamam…
ben bile unuttum yerini