Ömer Şimşek Şiirleri

133

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Dünyayı kavramaya başladığımdan beri hep gezmek istedim. Ama insanlardan uzak olarak. Yalnız ve sessiz. Bazen başardım. Kendimi dağlara, tepelere vurdum. İnad ettim. Rezil kentlere yüksekten ve rezilliklerinin farkına varılmayacak bir açıyla baktım. Bu sebepten şiirlerim genelde eleştiri içerir. İnsanlarda görebildiğim yanlışlardı ekseri. Demiyorum ki bir tane iyi kimse olmadı hayatımda. Var var ama binde bir. Bunları da anlatmaya şiir kabiliyetim yetmedi.
Küçükken hep bir macera romanı yazmak isterdim. İşte bir adaya düşmüş bir insan ve y ...

Ömer Şimşek

Karar kıldı bu beden, doğduğu gün ölmeye.
Abestir suâl! Neden, mecâlin yok gülmeye.

Devamını Oku
Ömer Şimşek

23 yıl yaşadım, 23 asır oldu.
Kanımın akmasından vücudum nasır oldu.
Fikrim zâlim hükmünde değersiz hasır oldu.
Toz pembeydi bu dünya, necisten kasır oldu.

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Ey İstanbul, İstanbul, nerde o eski yüzün?
Yığınlar arasında, kaybolmuş mânâ özün.
Kâinata fermandı, O hanede bir sözün!
Yâd edince mâzîyi, gözlerim yaşla doldu.
Gönül gülüm İstanbul, bilmem ki nasıl soldu?

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Nerde hayallerdeki saadet?
Kalbimde bir sızıdır ayrılık.
Umarken karanlıklardan medet.
Bana miras dört duvar yalnızlık.

Çekilir mi bir ömür bu cefa!

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Hiç kimsede hata bulma, meçhuldür, kimde iman!
Dosta dahi muhtaç olma, bu devir ahir zaman!

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Loş bir ışık, derin sessizliğe bürünmüş.
Beklenen ölüm, fikirler sonsuzluğa kürünmüş.
Önce kundak, akabinde sarıldı kefen.
Sonra sûal, “Boş verildi, ne ile doldu kefen? ”

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Gül koklayamam üstüne, bülbüle yeter bir gül.
Güller açsın gül yüzünde, Leylam yeter ki bir gül.

Devamını Oku
Ömer Şimşek

Çıldırma noktasında aklı firâr ederken,
Bir insan gördüm, aynada sûret, sanki ben.
Gözlerinde boş bakış, bekleyiş ve derken,
Bir kurşun, paramparça fikirler, karşımda ben,
Çıldırma noktasında aklı firâr ederken.

Devamını Oku