Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Seni çatlayan nara mı sorayım
Sorayım da ağlasın mı kıpkırmızı
Yine mi saklanıyorsun ellerde
Geceler yine kayboluşun mu olacak

Kiminin cenneti dünyada
Kimininki ahret avuntusunda
Kimi tıkabasa doygun, artığı çöpte
Kimi yarı aç, aklı yemeyende
Kimi hesap kitapsız, keyfince...
Kiminin cebi boş, görmedikçe

Sorunlar karşısında savaşmadan zafer kazandığını sanarak, ''İşine gelirse ben buyum, değişemem '' demenin neresi yüreklilik?

Pes edip havlu atmak da öyle değil mi?
Karşı tarafın gücünü sınamadan, ona savaşma tadını yaşatmadan, yenilmiş gibi meydandan çekilmek adam gibi adama yakışır mı?

kendimleyim...
beyaz; güzel mi güzel
kar; soğuk mu soğuk..
kuytularda üşüyen insanlar
çöp kenarlarında bekleşen hayvanlar
ve mezardakiler düşüyor aklıma

kar yağınca şehrime
kuşlar uçtu yüreğimden
gitti güneş damlasına doğru
gülü verdim kırgınlığıma
saçlarıma gümüş dantel işledim
derin derin nefeslendim çocukluğumdan

Bu şehir kayboluyor...
Bir arayanı olur elbet
Anılarımızın,dualarımızın şehri
Sevinçleriyle coştugumuz,
Hüzünleriyle içlendiğimiz şehir kayboluyor.
Kayboluyor bu şehir

Gözlerimde kal...
Ses vermeden, öylece...
İçinden geçenleri ortaya dökme,
Suskunluğunu çal gönül sesinden
Duymasam da inanırım _______________söylemediklerine
Neler söyleyeceğini az çok bilirim ________________________kendimden...

gülmeye hazır gülüşler
asılır dudak kenarından sevme hevesiyle
maskelenir değişmeyen değişimler
mevsimler uzar, kısalır hayaller
el sallanmaz olur gidip gelmeyeceklere
umut, en başından dışardadır içine baktığında

kış üşümeleri başlar ağaçlarda
buğulu pencerelere yaklaşır kuşlar..
kalan renklere mum diker kararsızlığım
son nefesin son demleri gibi
kıymete biner günler
kardelenlere hazırlanır toprak

Gittikçe
En yakın mesafeler uzak düşmekte
Uzak yoldur,ayrılıktır ve dônüşsüz
Kasımlar
Ve acıların en acımasız ayı,seviyor mu ki kendini
Senenin içinde bir gün