Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Bir oğlu olmalı insanın, nem kapmamış duvarına yaslanacağın, dermansız kalışlarında tutunacağın.

Bir kızı olmalı insanın, ana, babaya yoldaş, varlığıyla candaş.

Bir babası olmalı insanın, koruyup kollayan, kapısı, kolları, yüreğini kapatmayan, yokluğunda bile bıraktığı izde yol aldıran.

Büyümeyen bir çocuk vardır içinde.
Hep acelesi vardır yetişmeyen zamanlarına.
Anlatamasa da cevap verilmeyi bekler anlatabilmiş gibi.
İster ki, dinleyen kursun cümlesini gözlerinin hecelerinden.

Güçlüdür çocuk yanının korku bilmez halleriyle

gün doğar nefesime
yeni şükür sebebi
nasıl hevestir böyle
türkü yazar nefsime

can gülde bülbül sesi

Geldiğinde bitanem kışlarım bahar olur
Bülbül konmasa bile hazanda açar gülüm
Gõnlümdeki neşeyle yaşlarım akmaz olur
Bülbül konmasa bile hazanda açar gülüm
Közü olmasa bile aşkında yanar külüm

Aydınlığın karanlığa kafa tuttuğu cesareti takınırdı yalnızlığın
Kimi gün ateşte kül karıştıran...
Kimi gün külde ateş arayan bir gölgedir hayat,
geçip gittiğinden
Güvertesinde el sallayan yolcu değildi gözlerin
Gözyaşlarında donmuş ayrılığın korkusu

Neyi cevaplasam
Aynı şey soruluyor
Hiç sorulmamış gibi
Nerden başlasam
Hep sona geliyorum
Bitmeyen yolda

Gidiyorum dedi sadece
söyleyemedikleri gözyaşlarımda
Gitmiş olduğunu vedalaşmak istemeyen elleri söyledi
Başkasını sevdiğini de gözleri

Adakların büyür gece sessizliğinde
Avuçlarından kalpazan düşler düşer
Güneşli yağmurlara özenir yüreğin, apaçık
İyiliğe alışır yenilgiler
Kırıldıkça yeniden uçlanır baharı acıtan sonuçlar
Sönen ışıkların vebali çok...

HER ŞEYE RAĞMEN

Görmemizi terk etmedik henüz
Yarınlarımıza karanfil ektik ihtimallerden
Nasibin en güzelini diledik hep
Yakıp yıkan ihanetleri geçmişe bıraktık

Sözü bitmiş kafi olmuşluğun
Gelişinedir yolculuğum
Bak dediğimce görebilseydin beni
Hak verebilirdim haksızlığına

Yüzsüz her arzuya kapı açıyorsun diye