Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

zongalık kıyısında hırçın karadeniz
yağmur kaçkını bir dere
tepelerden taşan cömert yeşillik
manzaranın usluluğuyla koşmuş
talihinin kara günlerine

Kır saçlarına mı kaldı aşk!
Yorgun yüreğinde mi demlenecekti adım
Şiir yokuşlarında mı hatırlanacaktım
Hangi zamanın içindeydin ki unuttun beklediğimi
Gelmeyen postacının müjdecisi oldu hasret

I-
Sonsuz hayata çoğalıştır tükettiğimiz her nefes
Güldüğünde güler aynadaki sen, ağladığında ağlar...
Demez ki,ben sen değilim.

II

Kişi,
Kişiliği ile,
Kişidir.
Onu değiştirmeye kalkışmak,
Değiştiğimizin,
Delilidir.

Kıskançlığın sevgi değil
Neye baksam ona baktın
Fesatlığa etme meyil
Güzel gören göze battın

Sanki küçük bir çocuğum

Bir ses ki sessizliğinden kopmuş
Bir özlem ki anılara tutsak
Sonsuzluğa asılmış yorgunluğuyla kendini seyretmekte kadın.

"Aşılmadık dağ,
Yürünmedik yol bırakmadım.

Ko beni gidem…
gözü kara günlerimde
düşünmeyi kaybettiğim yerde
bekleyenim var

bulutlu yağmurları çok özledim

Arkası unutulmuşluk
Görmek zamanına ermemiş
Alın terinde soğumuş kömür izleri
Oku oku bitmiyor hikayesi
Geçmişten geleceği belliymiş

K'ömür

Bağrım delineli geçti bin yılı
toprağın altında en derindeyim
çile terlerini katık yapalı
bedenin çürümüş hallerindeyim

Konuş bakalım

Çarpıp böldüğün
Topladığın
Çıkarttıkların kadar
Konuş!