Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Yeşil bahçelerime, kuru balta vurursun
Meçi ferhat dağına, çakışı güzel kadın
Aşiyane Bülbülü, özüne kondurursun
Kanadı bin bir desen, nakışı güzel kadın

Adın adımda saklı, ayan edip te anmam

Helal demişler adına,
Daha doğar doğmaz dudak bükmüşsün dünyaya.
Hayatında ilk ve son kez,
Ağladıktan sonra acı çekmişsin..
Adına Helal demişler hayatı haram etmişler..!

Adın yine dillerde Helal,
Ama bu kez kimse sana bir isim koymuyor;
Sen kendi ateşinde pişmiş bir hakikatsin artık.
Gölgen bile senden izin almadan yürüyemiyor ardında.

Oku hadi sana yazıldı o kitap;
Yazdıklarımı sessizlik bil,
Bil ki, cümlelerin sesini duymaya başladığında,
Yankıları deşecek kulaklarını!

Konuşurken yüreğim çırpınarak alkış tutardı,

İçimde bir şiir var,
Kalemle yazılmamış gibi.
Kağıt içimi kıskanıyor,
doğmadan yaşlanmış, yaşlandıkça ömrüm uzamış gibi.

Kendi aynasını yalanlarla süslemiş
Bir kalabalığın içindesin.

Tepende akbabalar son nefesini vermeni bekliyor.
Zaman ve mekanın kaybolmuşluğunda..
Etrafındaki kalabalığa bir bak,

Bu dünya sadece insanın değil,
Börtü, böcek, kuşlar var insaoğlu.
İyiliğe dönen lisanın değil,
Herşeyin tam gözün, dar insanoğlu.

Timsahtan çantayı, bavulu yaptın.

Kalem buysa, kural benim,
Sizin ne anladığınızla benim ne anlattığım arasında
Uzun bir köprü kurarım.

KARANLIĞA GÜLÜŞÜM

Siz benim gülüşümü öldürebilir misiniz?
Ben o gülüşü ağlarken öğrendim.
Islak ellerimle tuttum hayatı,
kaymasın diye tırnaklarımla kazıdım.

Bir iyisin bin kötü, bilmem hangi tarafsın
Uzaktan baksan güçlü, yanımda bertarafsın
Elaleme muamma, Rabbim’e itirafsın
Kaybolmuşum arafta, beklediğim vuslatsın
Kuruttuğun gönlümü, gözyaşlarım ıslatsın