Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Senin sevdiğin yerden sevmeliyim seni
Olurda kaybedersem kendimi,
Nasılsa tutarsın yakamdan,
Öğretirsin sevmeyi.
Yada dersin ki,
Yaşa kuruya bakma,

Seni sevmek,
Yüzünü ilk gördüğüm anda
İçimin mum gibi erimesi.
Biliyorum yaksam kendimi
Anlatamam sana hislerimi.

Sen..
Düğmeleri açık bir hırka gibi,
Sadece sırtımı ısıtarak,
Kışı atlatmamı beklerken,
Benim kalbim üşüyordu.

Yardıma İhtiyacım Var!
Sesimi duyan var mı?

Sanki iki tarafı da yıkık bir köprüde
asılı kalmış gibiyim.
Ne zaman “Her şeye yeniden başlıyorum.” desem,

Hangi çiçekleri diksem parmaklarıma?
Yüzüne dokundursam,
Narin menekşeleri.

Hangi papatya yakışır kulağının arkasına?
Ufkuna sıralasam ay ile gurubu…

Yüreğime bir sızı düştü,
Tam ayak izinde.
Yine bir yerlerde gözyaşın mı düştü yere?

Sevdiğim,
Ellerin yalancı seline kapılıp ,

Sen sanıyorsun ki,
Dünya bir tek sana dönüyor.
Evet, sen bana bakınca,
Bütün dünya yönünü sana dönüyor.

Seni kendime yön tayin etmişim,

Daha okumadan sesimi kesti
Hep şiirlerimi astı o benim
Sevgiye nefretin Rüzgarı esti
Hep şiirlerimi astı o benim

Tek cümleme bile değer vermedi

Yaprağı dökülen kırık bir dalda
Yuvasını bozan kuştan soğudum
Şubatta kedere boğulmuş halde
Yazıma küstüren kıştan soğudum

Haram ettikleri bir sade huzur

Yağmurunu damıttın ya,
Kirlendi yaprağım.

Söyledim sana, çamur kaldırmaz benim düzenim.
Kendimi sakınayım dedim ama
Çoktan vur emrini vermişti gözlerin.