Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Kalem buysa, kural benim,
Sizin ne anladığınızla benim ne anlattığım arasında
Uzun bir köprü kurarım.

Siz benim gülüşümü öldürebilir misiniz?

Ben o gülüşü ağlarken öğrendim.
Kanlı ellerimi sürdüm yüreğime,
Siz kanatmayın diye kanattım ben kendimi.

Bir iyisin bin kötü, bilmem hangi tarafsın
Uzaktan baksan güçlü, yanımda bertarafsın
Elaleme muamma, Rabbim’e itirafsın
Kaybolmuşum arafta, beklediğim vuslatsın
Kuruttuğun gönlümü, gözyaşlarım ıslatsın

Sevdiğini birkez söyle sen bana
Uzağını yakın eyle sen bana
Asalet kokarken böyle sen bana
Gönül otağımda olsaydın keşke

Ne olur karşıma çıksaydın dedim

Bir kez güneş olup da, ufkuma hiç doğmadın
Bana akşam oldun ya, kime tandan yakınsın
Yıldızımı söndürüp, şule gibi yağmadın
Bana gece oldun ya, kime günden yakınsın

KİMLİKSİZ KADIN

Çakmak kullanmaz kadın, parlatır yüreğinin közlerini,
Sigarayla birlikte yakar hayallerini.

Bir babanın soyadı, bir kocanın şerefi,

Kendine nazenin engin yürek bul
Divane aşığa evrilmek kolay
Yüzünü güldüren dengin yürek bul
Pervane misali çevrilmek kolay

Bahçene en güzel güllerini ek

Mangalda külünüz yok yüreksiz kansızsınız
Gidecek kapınız yok rotasız yönsüzsünüz
Oturacak oda yok çatısız hansızsınız
Doğruyu söyler diye kelamımdan ürktünüz
Şair olurum diye kalemimden korktunuz

Has bahçenin gülünü, ruhumla koklar gibi
Kalbime saplanan o , çiçekli oklar gibi
Bütün günahlarımdan, sevginle aklar gibi
Aşkı dar ağacına, asma kurban olduğum
Ne olursun bir ses ver susma kurban olduğum

Barışmak istersen geriye gelme
Sağına dargındım soluna küstüm
Canından bir parça sakın ha bilme
Senin damarında kanına küstüm

Köşkler mi istedi gönül otağım