Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Haberim olmadan tutulduğumda
Meğer ilk kurşunu sıktı gözlerin.
Dünyana aşk ile atıldığımda
Niye için için baktı gözlerin.

O gamzene güller ektim kokladım,

Gül bahçesi sundum da, duvarlar ördün bana
Diktiğim fidanlarım, tutmadı mı Gülruba?
Ne şikayetin vardı, kayıtsız kördün bana
Ellerim ellerini, tutmadı mı Gülruba?

Dermeden solma diye, ben niyazda kalırdım

Yeşil bahçelerime, kuru balta vurursun
Meçi ferhat dağına, çakışı güzel kadın
Aşiyane Bülbülü, özüne kondurursun
Kanadı bin bir desen, nakışı güzel kadın

Adın adımda saklı, ayan edip te anmam

Helal demişler adına,
Daha doğar doğmaz dudak bükmüşsün dünyaya.
Hayatında ilk ve son kez,
Ağladıktan sonra acı çekmişsin..
Adına Helal demişler hayatı haram etmişler..!

Adın yine dillerde Helal,
Ama bu kez kimse sana bir isim koymuyor;
Sen kendi ateşinde pişmiş bir hakikatsin artık.
Gölgen bile senden izin almadan yürüyemiyor ardında.

Oku hadi sana yazıldı o kitap;
Yazdıklarımı sessizlik bil,
Bil ki, cümlelerin sesini duymaya başladığında,
Yankıları deşecek kulaklarını!

Konuşurken yüreğim çırpınarak alkış tutardı,

İçimde bir şiir var,
Kalemle yazılmamış gibi.
Kağıt içimi kıskanıyor,
doğmadan yaşlanmış, yaşlandıkça ömrüm uzamış gibi.

Kendi aynasını yalanlarla süslemiş
Bir kalabalığın içindesin.

Tepende akbabalar son nefesini vermeni bekliyor.
Zaman ve mekanın kaybolmuşluğunda..
Etrafındaki kalabalığa bir bak,

Bu dünya sadece insanın değil,
Börtü, böcek, kuşlar var insaoğlu.
İyiliğe dönen lisanın değil,
Herşeyin tam gözün, dar insanoğlu.

Timsahtan çantayı, bavulu yaptın.

Kalem buysa, kural benim,
Sizin ne anladığınızla benim ne anlattığım arasında
Uzun bir köprü kurarım.