Hadi Gitme Şiiri - Gönül Kütük

Sana uzak bir şiirle sesleniyorum,
Okumuyorsun!
Hadi gitme!

Ben arkandan konuşmam, bilirsin.
Yüzüne karşı da özlerim seni.
Sana uzak yazılan bu şiir de çok özler seni, gitme!

Bırak şu bavulu elinden.
Nereye gidiyorsun?
Gömleğin ütüsüz, ceketin tozlu,
Bağcıkların kirli.
Hiç aynaya baktın mı, yüzünde solgun?
Böyle gidilmez.
Hem bak, yağmur yağıyor.
Saçlarını seversin sen,
Islanmayı sevmezsin,
Şemsiyeyi de…
Gitme.

Saat de geç oldu.
Hava kararır birazdan.
Bu saatte trafik vardır.
Hadi gitme!

Ben sana kadar yaşamayı öğrendim.
Senden sonra nasıl devam edilir, hiç düşünmedim.
Bir veda telaşı iliştirmişsin yüzüne.
İlle de gideceksin!
Sence bitmeli mi?
Vicdanını bırak bir yere,
Kulağını kapat ellerinle,
Yüreğinle dinle…

Sana uzak olan bir şiirle sesleniyorum,
Hadi gitme!

Begonyamın açtığını ilk sen görmelisin,
Saçlarımın uzadığını,
Kahvemin tesadüfen köpüklü oluşunu,
Hep ertelediğim o kitabı bitirdiğimi,
Korkularımı yenişimi,
Kapı kapalıyken uyuyabildiğimi
sen görmelisin.
Hadi gitme!

Ben sana uzak bu şiirde de özlerim seni.
Bahar derim, özlerim.
Yaz derim, özlerim.
Güze vebal yüklerim.
Eylülün hatırına gitme!

Ben vedaları sevmem dedikçe,
Hangi vedalara hazırladın gözlerini?
Gamsız bir hüzün iliştirip yüzüne,
Bakışlarına sonları sığdırdın.
Hadi gitme!

Peki nasıl gideceksin şimdi?
Öyle kolay mı sensiz devam edebilmek?
Kalbime atması için bir sebep göster.
Gitme, ben “senden sonra” diye
Bir cümle kurmak istemiyorum!
Hiç öğretmedin ki,
Sensiz nasıl yaşanır bilmiyorum!

Kahverengiye çalan sarıları
Dökme mevsimime gitme!
Bir bahane bul.
Hava serin de,
Yol uzun de,
Bir daha beni hiç kimse böyle Sevemez de,
Hadi gitme!

Bak, sana uzak bu şiir de özler seni.
Eylül küser ikimize de.
Sen şimdi gitme.
Bir daha düşünürsün ekim gelince.
Hem ben arada yaşamayı unuturum,
Sen hatırlatırsın, olmaz mı?

Bu uzaklık yetsin artık bu şiire de.
Hadi gitme!