Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Birkaç seyyahtık satırlar arasında,
nadir bir elması arardık aynının
aynasında, birden heyecanlandık,
sonunda bulduk sandık, daha
anlatılacaklar vardı, mutluluğa
adandık, kendi cennetimizi kurardık,

Yolda yürürken,
ya da işbaşında
araya girerler.
Ne yapsan nafile.
Güzelliğe geçit yok,
gülüm. Bırakmazlar.

Buydu inancım, hayatı yokladım, bakındım,
sorun beklemede, bir şey isteme, gün ihtiyacın.
Özel bir çıkrık, su çekiyor yokluktan, dizi dizi
inciler. Böyle inadım.

Çoktan kaybettiğimiz irade, birgün
hatırlatır kendini, yokolmuş yapılardan
yükselen duman, uzaklardan da
görülür artık.

Bir uzun çığlıktır hayat, alevleri sarmış

İrade, donatılmış insan içindir,
bu demektir ki, senin değildir.
Bir talihin yönetiminde, kaynakla
işbirliği ise senindir.Ah, o
mağaralarında saklı duran,
gün ışığına kavuşur, gizil

Bir imkanın ipuçları dünyada varsın diye, bugün olanla
yarın kaybolan, olunca başlayan ve yaşamanla süslenen,
ne yaptığınla filizlenip varlık zincirine eklenen, ölçüyü
koruyarak, doğrunun içinden geçen geleceğe, kur yapını
gayretle, tavizsiz özleminle.

Yasayla bağlandık, bu kapıdan
artık kimse giremez, madem
dışarda kaldık, hüsran köprülerinden
geçsek, işte o zaman hava ayrışır,
bir lütuf benzeri iklime kavuşulur, ama
çok kalamazdık, canlı zamana dönsek.

Verili kişiliğin sarıp
sarmaladı işte.
Çizdiğin yol, bıraktığın
iz de o. Çamurda açan
çiçeksin bazen, bahar da
zehirli filizler de. Seni

Ebediyeti emzirir bir ana,
elinde gümüş tepsi.
Sorsan sonsuz ne yana,
sabaha kalır hepsi.
Bir kıran gecesidir
belli ki unutulmuşsun,

Bir sesin öptüğü yerde yankılanan, ertelenmiş
vaatlerin sökün etmesi, yazıklanmışın yarılmasıyla,
kapanmışın saçılması, hava kabarcıklarıyla, bir nefes
çeşidi, soluğu güçlendiren, duyulmamış herşeye yeni
giriş kapısı, kabarcık sadece, göze ilişkin, gülersen
içinde.