Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Haz uçurumlarında
enerji birikir;
sıçrar benliğimiz,
bir yanda tükenir.

İşte bu gel-git akıntısında,

Teslim olduğun ayrıksı zaman, görür,
nefessiz kalmışsan, bir öğüt gibi üstünde,
salınan, gerçeğin olmaz hiçbir zaman.
O gelir, anlamadan, olay, senden bağımsız
ve seninle her zaman.

Tedirgin, ürkek, yadırgamış,
elimde alevsiz bir meşale,
kılavuzsuz ilerliyorum,
karanlık gecede.
Her yanım ürperiyor,
korkuya direniyorum.

Bir ölü soğumakta, perde perde, artık nefes
almıyor, geceden de ilerde.

Herkes cesedini taşıyabilse, ortada kalmazdı
başaklar, rüzgarlar koparamaz, beslerdi,
topraklar. Gün yeniden doğar, yol uzar,

Dolanırdım yeryüzünü ayrıntılarda,
bunu hiç bilmezdiniz, gizil bir keyfin
bulanıklığında, çılgınım nasılsa, belki
anlamazdınız bu karanlık sahneyi,
tekrar oynanır zamanında, acele
etmeseniz, gelecek ağrısı bir yanında,

Can dolaşmasında kuytularda yanan kandiller,
gizil güçlere açar kendini, donuk, dokulara,
söylenmedikçe işlemiş, saklı öykülerimizi,
onaylayan, tekrar eden ışık hüzmelerine
kanmış, hıçkırıkların ahengi esnasında,
yükselen saf marifet, dökülür aramıza.

Karşımda olansın, bu doğru, bir varolansın,
bazı kaybolan, sessizlik sözlerimizin içinden
geçerken, ne söylediğimiz duyulmadı, kanılarımız
duvarları örerken, biz de kapatıldık o yükselen
kaygıya ve ulaşamazdık dağılıp gitmiş anlama.
Nerde başladıysak orda bir sen karşılardı, karşımda

Hep önemsenmekdi isteğimiz,
sertleşsin diye toprağımız.
Kabul görmek, varım demek,
tatmin, duruşu pekiştirmek.
En çok burda tepki verdik,
bize nasıl yok denirdi.

Bir ölüm güncesidir yaşam,
sabah, akşam beklenen.
Günler eylem içinde yiter,
karanlık iner derken,
düşünceler doluşur beyine
ve kavrar içerden.

Kımıl kımıl bir düşüncenin, aykırı sabahları,
sen ne söylersen söyle, bu onun korunakları,
dağılan sessizlik, barınılmayan ve uzak,
kendine katlan, bir perde açılır içine, varolmayan,
duyulmaz ışıkların ezgisi sarmış, bırak ellerine,
tutunmasan da olur artık.