Fatma Avcı 2 Şiirleri - Şair Fatma Avcı 2

226

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Fatma Avcı 2

Yine akşam olmakta… Güneş yavaş yavaş heybelinin üzerinden güne veda ederken, günün özlemini, hüznünü, sevincini de götürüyordu… Derin bir iç çektim. İliklerime kadar işledi, denizin kokusunda senin kokunu aldım…
Ada ardımda kalırken, gözyaşlarım içime akıyordu… Sensiz geçen bir İstanbul gününü daha gömüyordum akşamın kızıllığına… Deniz maviden siyaha dönerken, Kızıl ve morun bütün renklerini kucağına almış aheste aheste sallanırken, ruhumun dingin görünüşünde içsel fırtınayı yaşıyordum…
Ne kadarda özlemişim akşamın kızıllığında camlardaki alevleri; başım göğsünde, ellerim ellerinde seyretmeyi… Kızıllıkta kaybolmayı gözlerinde..
Ne kadar acıydı; aynı mehtabı ayrı ayrı mekânlarda izlemek… Grup vakti ufka karşı şarabı yalnız başına yudumlamak… Aynı havayı solurken ayrı olmak… Ağlara takılmış balığın çırpınışı gibi, ölüm ile yaşam arasında gidip geliyordum sensiz yalnızlıklarda…
Şehrin karanlığı çöküyor ruhumun derinliklerine… Daha kaç mevsim geçireceğim, kaç sensiz sabahlara uyanacağım… Ve daha ne kadar bekleyeceğim gözlerim puslu, dumanlı ve ıslak, bu limanda giden yelkenlilerin dönüşünü…
Gönlümün kandili söndü, sensiz karanlıktayım…

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Coştukça çoğaldı yüreğim bent vuramadım,
Özü ateş olan aşk, kalbimi kavurdu.
Göze perde indi, kulaklara kurşun,
Masumluğumu yitirdim, gözlerinde kayboldum.

Kalbimi kalbinin yanına yasladım,

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Yaslandığım omuz çok uzaklarda ve ben kendi yürek kapımın eşiğinden yüzümdeki maskeyi bırakarak içeri giriyorum. Ayrılığın acısını duyduğum, kadeh kadeh içtiğim, derin derin soluduğum odamın içine.

Saatlerin hüznü vurduğu gecenin en derininde martı çığlıkları ile uyanıyor yüreğim. Ağzımdaki bir parmak mutluluk yüreğimi aşındırırken kısa zamanlarda uzun ömürler veriyordu.

Yollar, evler çatılar. Sokaklar artık beni umursamıyor. Kovulduğum bir düşün kapı eşiğinde hüzünlere sarılıyorum. Tezenesi kan olan hayatın namelerinde billur kasede sunulan sevgi sözcükleri teselli etmiyor.

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Yanaklarımdan düşen gözyaşlarımı topla,
İçinde sakladıklarını dök birer birer,
Uslu bir çocuğun ellerini tutar gibi tut ellerimi,
Yürü benimle uçsuz bucaksız sevdalara…

Sen benden gittin ya işte,

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Bir yanım boşlukta ıssızdayım, yalnızım,
Kaçıp saklanmak istiyorum sensiz zamanlarda.
Coşkun çığlıklarım nefesimi tutmama sebep,
Dudaklarımdan kanıma geçirdiğim ihtiraslarda…

Sensizlikte ne yana baksam ölümü görüyorum,

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Sen yokken, elinden oyuncağı alınmış bir çocuk gibiyim.Mahsun, gözleri ağlamaklı, dolu dolu.Gözlerim yağmur bulutları gibi, bir şimşek çakmasıyla boşalacak sanki. Bilirsin ben kolay kolay ağlayamam...Kuru gök gürültüleri gibi düğümlernir hıçkırıklar boğazıma..

Sen yokken ben, öksüz çocuklar gibiyim...Acısı dindirilmeyi, saçı okşanmayı bekleyen,yaslanacak bir omuz arayan, sevgi sözcükleri duymayı bekleyen bir çocuk. Bilirsin ben bunları söyleyemem..Hüzünler içimde büyür, yalnızlığım gibi, sensizliğim gibi...


Sen yokken, henüz hüküm giymemiş tutuklu gibiyim... İşlemediği bir suçtan tutuklanmış ne olacağını bilmeden bekleyen, bir tutuklu gibi... Hakimin vereceği kararı bekleyen...Bilirsin ben karşı gelemem senden gelecek olan cezalara...

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Bir gün bu dünyadan göçüp gidersem
Sana kavuşmadan,
Ara sıra bana şiirlerimden oku
Ağlamadan, yıkılmadan, şaşırmadan
O tatlı gülüşünle masumca oku,
Sen okurken dizeleri, sözcük sözcük,

Devamını Oku
Fatma Avcı 2

Sevgi hayatın içinde bir avuç su kadardı, azaltmak ve çoğaltmak benim ellerimdeydi. Alçalıp yükselen dalgalar gibiydim, yüksekliğimi esen rüzgar belirliyordu. Bazen sevinç bazen de hüzündü dalgaları büyüten. Sahile ulaşmaya çalışan dalgaların kırılmasındaki su damlacıkları gibiydi hayatım, dağılmış ruhlar, dağılmış sevdaları yaşıyordum.

Bir nefeslik molalarla yürüdüğüm yolda hedeflediğim mutluluğa koşuyordum. Korkumun ve duygusuzluğumun el sıkıştığı molalalarda dinlenip, kapısını açarak içeriye girmeye çalıştığım yaşamın kurallarını asla öğrenemedim.

Acıları yargılayan düşüncem, acılar içinde kıvrılarak yol alıyordu yaşam denen kullvarlar arasında.hüzünlerimden kaçmaya çalıştıkça dahada çoğalıyordu. Istıraba boyun eğmektense ölüme razı oluyordum. Derin uykulardaki mutluluğu uyandırmıyor, ona ait yolun yönünü seçemiyordum.

Devamını Oku