Efsun Bkr Şiirleri - Şair Efsun Bkr

Gözlerimi yumduğum her kuytuda sen varsın,
Bir radyo cızırtısında, en eski tınılarda.
Hangi şarkıya sığınsam nakaratı sen kokarsın,
Varlığın bir mühür gibi basılı bütün anlarda.

Eskidi cümlelerim, bakışlarımda bir toz bulutu,
Bir kadının en ağır yüküymüş, sevdanın unutuluşu.
Omuzlarımda dünyanın değil, bir gidişin izi var,
İçimde yarım kalmış şarkıların bitmeyen yokuşu.

Bir zamanlar el ele yürüdüğümüz o dik yamaçta,
Şimdi ikimiz de ayrı uçurumların kıyısındayız.
Kelimelerimiz, eskiden bir dua gibi dudaklarımızda,
Şimdi zehirli birer ok olup fırlatılıyor karanlığa.

Hangi vicdan sığdırır bu vurgunu, hangi akıl?
Birer birer kurşuna dizildi aklımda her anım.
Ne kalbimin tahtı kaldı, ne gururumun yeri,
Yıktın tabiatımı, yerle bir ettin enkazı, gör beni!

Gözlerim kapıda, kulacım seste,
İçimde dinmeyen derin bir beste.
Söylediğin o ağır, o kırıcı sözler,
Hâlâ kulaklarımda yankılanıp durmakta.

Onurumu çiğnedin, gururumu yıktın,

Bazen bir liman olursun, bazen uçsuz buçuk bir derya,
Bir gün güneşin yakar, bir gün ayazın kalır ardında.
Dengen yok ki senin, pusulan şaşmış bir gemi misin?
Kıyına vuran dalga benim, her seferinde paramparça.

Eskiye dair ne varsa kapattım perdeleri,
Rüzgarın önüne kattım o tozlu dünleri.
Bir temel attım ki bugün, harcına huzur kardım,
Kendi içimde yeşeren, o saf ışığa vardım.

Herkesin bir limanı, herkesin bir durağı var,
Benim gökyüzüm çöktü, dünya şimdi dar mı dar.
"Kimsesizim" deme sakın, o büyük sırrı hatırla,
Ey kimsesizler kimsesi, gel şu yaramı sar.

Artık yokum bu şehrin sokaklarında,
Gözlerimin rengi bulutlara karıştı.
Bir veda notu değil bu, bir teslimiyet;
Ruhum, senin bıraktığın o boşlukla barıştı.

Bir saniye bir saat olmuş, akrep yelkovana küskün,
Geceye yalnızlık sinmiş, sanki tüm ışıklar sönük.
Gözüm telefonda, o küçük ekrandaki karanlıkta,
Beni bu sessiz savaşta bıraktığın gün, bugün.