Eksik Kalan Anlar Şiiri - Efsun Bkr

Hayat, avuçlarımdan kayan bir kum saati,
Telaşın içinde kayboldu günlerin o eski tadı.
Ne bir nefes alacak vaktim kaldı, ne bir mola,
Sürüklendim durdum, meçhul bir yola.

Annemin sessiz acısı, başucumda bir düğüm,
Gözlerindeki o hüzün, sanki kendi kördüğümüm.
Ona şifa ararken kendimden oldum, bittim,
En yakınımda beklerken, yine yalnızlığa gittim.

Sevgilim... bir ses, bir bakış bekledim oysa,
Zamanı bölüşmekti en büyük teselli, azıcık kısa...
Ama o, hayatın telaşına katıp gitti beni,
Bir duvar gibi ördü aramızdaki sessizliği.

Yorgunum, dünya omuzlarımda ağır bir yük,
Mutluluk dediğim, benden çok uzak ve büyük.
Kimse görmüyor içimdeki o derin boşluğu,
Kimse duymuyor, sessizliğimin çığlığını, yorgunluğunu.

Bir yanım şefkat, bir yanım kırık bir vazo,
Tutunamıyorum artık, kalmadı hiç bir haz.
Yalnızlık, en sadık dostum oldu bu kışta,
Gözyaşlarım düğümlendi, hep o aynı nakışta.