Bir enkaza bakıyorsun, gördüğün sadece taş ve toz,
Oysa ben buraya kalbimi sermiştim, diz boyu umutla.
Şimdi avuçlarımda cam kırıkları, dilimde paslı bir kilit,
Yanlış bir limana sığınmanın bedelini ödüyorum,
Kendi fırtınamda boğularak değil
Senin durgunluğunda kuruyarak.
Gözlerinin derinliğinde bir ömür sakladığım,
Yokluğun, tenimde soğuk bir kış ayazı.
Seni beklemek, kurumuş bir dalın bahara olan inancı,
Eksik kalmış bir cümlenin en hüzünlü noktasıyım şimdi
Yalanını kendi ellerimle kazıdım gün yüzüne,
Şimdi ne söylesen boş, bakmam artık yüzüne.
Sen suskun bildiğim o saf günleri hatırlarım,
Bilmezken her şeyi, nasıl da inanmışım sana,
Gözlerindeki o sakin, o kusursuz oyununa...
Bir ömrü sermaye bildim yoluna,
Tek sebebim sensin,ciğerimi sızlatan.
Köle diye sundum boynumu koluna,
Geriye ne kaldı senden bir yalan?
Alçaldım uğruna, eğildi başım,
Değse de değmese de o tatlı söze,
Rüzgârın yönünü değiştirecek gücüm kalmadı,
Yelkenleri indirdim, deniz zaten durgun.
Artık ne bir liman arayışım var,
Ne de fırtınalara duyduğum o eski vurgun.
Zamanın nabzı durur, saatler dilsizleşir,
Sokaklar çekilirken evlerin kuytusuna.
Bir ben kalırım, bir de gölgem eğri büğrü,
Yalnızlık çöker omuzlarıma, bin yıllık bir yasa.
Bir yangın artığıyım, göğsümde közden bir harf,
Kanatlarımda geçmişin, kavruk ve sessiz izi.
Uçurum kenarında, rüzgârla kurduğum bir zarf,
Küllerimden gül toplarım, unutmuşum kendimi.
Dağılmış rüzgâra toprağın, rengin solda,
Yorgun bir nefestir ömrün dar yolda.
Köklerin incinmiş, ta derinde sızı,
Örtüyor üstünü karanlık bir yazı.
Köklerin incinmis olsa da yeşer..
Göğüs kafesimde solmaya mahkûm edilmiş bir bahçe var,
Toprağı çatlamış, yaprakları çoktan sararmış ve yorgun.
Sussam; ruhumun duvarlarına çarpar sessizliğin çığlığı,
Konuşsam; dökülen her hece ruhumdan kopan bir parça ağır çamur.
Sen, ufukta parlayan o mağrur Güneş,
Bense peşinden koşan, soğuk ve mahzun Ay.
Aynı gökyüzünde iki yabancı, iki eş,
Aramıza gerilmiş, aşılmaz binlerce yay.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!