Efsun Bkr Şiirleri - Şair Efsun Bkr

Ellerimle büyüttüğüm o bahçe kurudu artık,
Tek bir yaprak yeşertmeye mecalim kalmadı.
Ben koştukça yollar uzadı, ufuklar karardı,
Sevgisizliğin o soğuk duvarına çarpmaktan yoruldum.

Bir zamanlar uğruna dünyaları yakmaya hazır olduğum o tozlu yollar,
Şimdi ayaklarımın altında birer yabancı, birer çöp yığını.
Gözlerimin feri, o eski yangınların külleriyle kaplı artık;
Baksam da görmüyorum, baksam da artık hiçbir şeyin o eski tadı yok.

Yıllar kattın yıllarıma, bir ömür tükendi sessiz,
Dağlar koydun yollarıma, kaldım benliğimden habersiz.
Çizgilerim birer harita, her biri ayrı bir keder,
Bu yorgun yürek, artık kaderiyle baş başa gider.

Sokak lambaları, yorgun bir kehribar,
Sızıyor camlardan odamın ıssızlığına.
Gece; devasa, sağır ve dilsiz bir duvar,
Yaslanmış ruhumun o titrek sızısına.
Hayat dediğin, bir avuç gölge oyunu,
Gidenlerin boşluğuyla dolan o kör kuyu.

Dışarıda gece, ıslak asfaltın üzerinde ışıldayan bir ayna,
Gökyüzü, ağır ağır boşaltıyor içindeki o kadim yasını.
Sokak lambaları, yağmurun altında buğulu birer fener,
Ve rüzgar fısıldıyor tenine, hasretin o son şarkısını.

Seni yar bilmiştim, oysa gölgen bile değilmişim,
Karanlık odalarda kendi sesime yenilmişim.
Bir damla sevgin için çölleri yutmuş da ruhum,
Meğer bir hiç uğruna adımı silmişim.

Dışarıda fırtına kopsa, adını siper ettim göğsüme,
Laf söyletmedim gölgene, toz kondurmadım ismine.
Senin için ördüğüm kaleler, meğer benim zindanım,
Ben seni baş tacı ettikçe, sen oldun benim hüsranım.

Yedi gün oldu annem, yedi uzun gün...
Evdeki her ses, sanki senin ayak izin.
Kapı çalınsa sen geleceksin sanıyorum,
Aralık kalmış bir pencereden,
Hâlâ senin kokunu arıyorum.
Akıl biliyor gittiğini, ama yürek inanmıyor,

Kırık bir daldı zaman, rüzgârda savrulan,
Suskun bir vedanın gölgesinde hapsolmuşken her yan,
Gözlerin değdi gözlerime, bitti o uzun kış,
Bak, ellerimizde başladı en taze uyanış.

Birer birer kurmuştuk o masum düşleri,
Gözlerindeki yalan, zehirledi düşleri.
Meğer her sözün bir tuzak, her bakışın hilemiş,
Saf bir kalbin orta yerine saplanan çelikmiş.
Gecenin karanlığına terk ettin bu elleri,
Yıktın taştan ördüğüm o en yüce sevgileri.