Efsun Bkr Şiirleri - Şair Efsun Bkr

Bir ses yankılanıyor içimde, berrak ve ak,
Sanki her kelimesi ruhuma serilen bir rüya.
O sese tutunup uyanıyorum her sabah,
Sensiz geçen her saniye, koca bir dünya.

Bir ağızdan çıkan balyozdur bazen bir söz,
Kemiği kırmaz da, ruhu un ufak eder.
Hani nerede o dillerdeki sözde köz?
Her nefes artık bir öncekinden beter.

Gözlerimin kapısında bıraktığın o son ihtimali,
Bir kibrit aleviyle değil, sessiz bir yeminle yaktım.
Sen "vazgeçmek" kelimesini sıradan bir veda sandın;
Bense içimdeki en güzel şehri,
Senin ellerinle kazdığın mezara gömdüm.

Dilimde biriken binlerce kelime var,
Sana doğru koşmak isteyen, dizginleri kopuk...
Ama duruyorum.
Çünkü senin sükunetin, benim kıyametimden kıymetli.
Düzenin bozulmasın, uykuların bölünmesin diye,
Kendi sesimi kendi kalbimde boğuyorum.

Gözlerimde birikmiş bir sağanak,
Bulutlar küskün, gökyüzü yaslı.
Zaman, boş bir odada ağır aksak,
Duvarlar üstüme yıkılır sanki.

Yazmamak için parmaklarımı kanatırcasına sıktığım o kalem,
Aslında her gece ciğerime saplanıyor, haberin yok.
"Unuttu" de, "Vazgeçti" de, hatta "Hiç sevmedi" de...
Yeter ki senin o kurulu düzenin, o sahte huzurun bozulmasın.

Herkesin heybesi dolu, sırtında kendi yükü,
Ama kimse dönüp de bakmadı aynadaki yüzüne.
Kendi kusurlarını örttü gecenin karanlığı,
Benim bir hatamı ise sermaye ettiler gündüzüne.

Diz çöktüm her gece, adını bir zikir gibi ekledim,
Seni benden değil, seni senden bile çok bekledim.
Avuçlarımda adınla kaç sabahı karşıladım da,
Ben seni O’ndan dilerken, mahcubiyeti kucağımda buldum.

Bir kuyuya bıraktım adını, sesin yankılanmadı,
Kaç gece sabahı bekledi bu yorgun gözler, bilen olmadı.
"Beni seven böyle yapmaz" diye fısıldadı içimdeki kırgın çocuk,
Sevginin en ağır yüküymüş meğer, sessizce yok olmak.

Her fırtınada kapını çaldığım,
Dünya yorduğunda dizine daldığımsın.
Dışarıda bin ah etsem, bir sana susarım,
Çünkü sen, kalbimi emanet aldığımsın.