Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Ben bir köhne kapı eşiğiyim
Ne dönüşüm tamam, ne bekleyişim
Sanki içimde söylenmemiş bir vedanın
Gözyaşı ile yıkanmış parçaları kaldı

Bu aşkta bitmeliydi
Hemde yıllar önce bitmeliydi
Bir kara sevda nasıl bitiyorsa öyle bitmeliydi
Bir mektup açacağının zarfı yardığı gibi yarıp gitmeliydi

Geldim ancak yetişemedim o gitmiş
Ben vazgeçmedim ama
O her seyden vazgeçmiş
Çektirdiklerinden utanmamış
Ben ağladım o gülmüş geçmiş

Kışın evlerimiz soğuktu üşürdük
Yazdan yakacak alamazdık fakirdik
En fazla ormandan el arabasıyla
Çuvallara koza doldurup getirirdik
Kış bir türlü bitmez ama yakacak biterdi
Bizde mahallenin sebzecisinin

Bu gün yarin gül bahçesinden
Güller arasında bir haber geldi
Kokusu sinmiş yine mektubuna
Bir tutam da hasret koymuş arasına
Şikayeti var bunca zamandır beklemeden

Sabır bir hayale ulaşmanın çilesidir
Bazende bir acının dinmesinin gereğidir
Sabır insanı umutsuzluktan uzaklaştıran
Temel inancı güçlendiren bir rehberdir

Sevmenin kıymetini insan bitince mi anlar?
O zaman bu hisler ne işe yarar?
Aslında hayat çok kısa samimi olmak gerek
Bu dünyada bir defa yaşayayacağız

Kızdın mı hele bir de kızardın mı
Tahammülün kalmıyor çekilmiyorsun
Ama soğudun mu hiç içilmiyorsun
Gidiyorken şurasını da bil istedim
Aklım kaldı ıslak dudaklarında onları da özledim
Sanki biz yanlış bir zaman da karşılaştık,

Gönlünde geçmişin yüküyle
Yağmurda yalın ayak yürüdün mü hiç?
Bir eski hüzün kopup gelir
Yaralı yüreğin derinliklerinden

Dalında ne de güzel görünürdü
Çiçeğiyle yeşil dolgun yapraklar
Sararan yaprakların umudu aynıydı
Göklerde süzülmekti cümlesinin muradı
Birgün oldu iklim değişti
Boğanak sert esti bir bir döküldü