Pırlanta Şiiri - Dağlar Özügüç

Tütün tükendi kan kurudu saatler yoruldu
Yârin saçlarının kokusu yüreklere sindi
Özlemek ışığın geri geleceğini düşünmektir
Oysa aynı ışık bir geldiği yere
Bir daha asla gelmez
Acı gerçeğin merhameti olmaz
Sevilenin ölçülemeyen asaletine
Pırlanta ve çiçek naçiz bir nişanedir
İşte o nadide taş karanlığa,
Hayatın hep kara olmadığını
İlan eden bir işarettir.
Pırlantanın asaleti yürek aydınlatır
Her pırlantanın kusuru doğasındadır;
Yüreğin kusuru ise sebepsiz inancındadır.
Söz pırlanta hükmünde oldukça
Hayat karanlığı yenmeyi bilir.
Aslında hayatın özü ümit doludur
Onu tartmak için karat’a ihtiyaç yoktur