Seninle birlikte atiye gitmek
Yollara düşüp aynı göğe bakmak,
Bir duaya “âmin” demek
Sonrada elini tutup susmak vardı.
Ülkemde bu yılda rüzgarlar sert esti
Dağı taşı acımadan deldi geçti
Bir çok şeyi de ezdi geçti
Bu anlayışa fazla tutunamadık
Bizide bir güzel silkeledi gitti
Korunamadık önemli hasarlar aldık
Eksiğin gediğin çok önemi yok.
Bu gün yok yarın alırsın yerine koyarsın.
Ama kaybetmişlik öylemi?
Kaybedilen değerleri yerine koymak kolay mı ?
Korkarım bir çırpıda soğuyup gidecek duygularım
Beyaz örtülere dökülen umutlarım
Beklenen haberlerin yorgun pervanesi
Yıkılmış duyguların bezgin harabesi
Bir gün mutlaka anlarsın;
Bazı bekleyişlerin dönüşü yoktur
Ufuk dediğin şey biraz umut
Biraz da kandırılmış gözlerdir
Sanmaki senden vazgeçtim
Adın bağrımın karanlığında çivi gibi çakılı.
Derin denizler bile şefkatine doyamadı
Bu halde umudumu mezara diri diri koyamam,
Elindeki kalemle ne yapabilirsin?
Yüreğini kiraya vermediysen
En azından bir şiir yazabilirsin
Duygulu bir şiiri kalemle mi yazarsın
Hayatı güzel kılmak için çabalayan
Ama kendisi hiç mutlu olamayan
Şu ellerimin hakkını kimden isterim
Ah benim yaşadıkça emeğinin
Hakkını almayı başaramayan
Ağlayanların derdine katlanmak için
Gecenin karanlığına sanki biraz ihtiyaç var
Çünkü gecelerde ağlayanların tamamını
Sabaha ulaşamama korkusu sarar
Kapılar açıldı gidiyorlar işte
Yazık ki tüm güzellikleri ile gidiyorlar
Bölük bölük tabutlar omuzlarda
Hayatımızdan sessizce çıkıyorlar
Hangi çağın karanlığıdır bu oyun
Neden bizi boynu bükük bırakıyorlar?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!