Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Beni kandırmaya kalkma ey kader
Bu dünyadaki vefası karşılıksız
Sevgisiz yaşamı ben neyleyim
Feleğin başında paralansın şöhreti
İhtişamlı sarayları köşkleri

Bir gizli ilmek gibi geçiyor sırlar
ömrün kırılgan dokusuna
Neden bakıp dalıyorsun uzaklara?
Ömür dediğin nedir ki

Dur dedin diye duranı değil
Sen durmayınca,seni tutana
Her halde seni soranı değil
Sormayınca da sarıl sarana
Hatıralara hükmetmek olmaz
Hayatını paylaşana ver meyil

Gerçekten sevmek
Kanatları olmayan kalbin
Bir güzel gülüş ile uçabilmesidir
Bir yalana inanmak nasıl suç olsun?

Bırak yapılan her şey ahtan ayrılsın
Duygularım kırıldı döküldü yerlere
Samimi duygularımın ifadesi öfke sanılsın
Topladım onları ıslak kaldırımlardan
Bakamaz oldum iştiyaklı zümrüt gökyüzüne

Söyle sen kimsin nesin?
Aldığım Nefes misin?
Parladığım Öfkem misin?
Sineme sakladığım Sevgim misin?
Yüreğimdeki Yar mısın?
Yoksa yara mısın?

Ayrılığa düçar olmuş bu zemheri akşamında
Soğuyan tek şey havalar mı sanırsın?
Kısmeti elimizde tutamasak bile
Hayati kararların tamamı bizimdir

Beslediğin duyguların kıyısında gezersen
Izdırabına çok fazla gömülmezsin
Şimdi kendimi kandırmaya çalışıyorum
Ama kim ne söylerse söylesin

Yaşamında deneyimlerine sahip çık yazıktır
Başarı yolunda heybendeki son kalan azıktır
Yanlıştan rahatsız olmayanlar doğruya ulaşamazlar
Bu yüzden bilgelik gerçeğe ihanet etmeyenlerin harcıdır

Tüm güzellikleri kadında denemelisin
Estetik kadın ruhuna yakındır
Gülmek de muhteşem bir duygu
Onu kadında seyretmelisin
İnsan hayatı okunası bir romandır