İliklerime kadar özledim desem, ayıp etmiş olur muyum?
Bilmiyorum… belki de bazı duygular, dile gelince kanatlanır kalbine ...
Yine de içimde tutmak daha zor.
Özür dilerim…
Seni bu kadar çok özlediğim için..
Özür dilerim,
Korkularım vardı—
gecenin cebinde küflenen
paslı anahtarlarım.
Hatalarım vardı—
Sevdiklerindir değil mi evi çatı yapan?
Duvar tuğla örer belki,
ama yuvayı nefes kurar,
rüzgâr değirmeni gibi dönüp duran sessiz nefesler.
Peki ya içimdeki çıkrık kemiği kırıldıysa?
Kıbrıs saftı.
Baba,
çocukluğuma kaç sarılmada özlem diner?
Çıkrık kemiği göğsüme batıyor.
Kalbim ritimsiz.
Ben incinsem de sen incinme diye
Kalbimi avucunda eriyen bir kar tanesi gibi
Sessizce bırakıyorum hayatından.
Hayatına renk katacaksa güzeldi;
Sen göğümde doğan ilk gün doğumuydun,
İnsanlar mı yüzüne maske takmışlar,
En çok da sevdiğin en çok masumiyet ondaydı,
Yüzü mütemadiyen güler gamzeme gülümser,
Sahi ne vakit dışarıya gülüp içte hüzün bulutu yükledin !
İçte ise hüzün yüklü bir buluttur
Sorarlarsa söylerim eskiciye satar kimi zaman ,
Cennetinden mahrum etme ,
Gülüşünün kıyısına , kirpiklerindeki her bir harene ,
Ciğerlerimdeki nefese,
Her bir zerrrene desem, sevildiğinde adam güçlenir, kadın güzelleşirmiş sevgilim
Yalvardım…
Egomu çoktan rüzgâra emanet ettim.
Savaşacak bir yanım kalmadı;
çünkü bütün cephelerim sende sustu.
Gücüm yok…
Kadın bir liman arar çocukluğunda,
adı babadır.
O limanda fırtına dinmez belki,
ama insan güneşi onun avuçlarında
saklı sanır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!