Sevdiklerindir değil mi evi çatı yapan?
Duvar tuğla örer belki,
ama yuvayı nefes kurar,
rüzgâr değirmeni gibi dönüp duran sessiz nefesler.
Peki ya içimdeki çıkrık kemiği kırıldıysa?
Kıbrıs saftı.
Baba,
çocukluğuma kaç sarılmada özlem diner?
Çıkrık kemiği göğsüme batıyor.
Kalbim ritimsiz.
Ben incinsem de sen incinme diye
Kalbimi avucunda eriyen bir kar tanesi gibi
Sessizce bırakıyorum hayatından.
Hayatına renk katacaksa güzeldi;
Sen göğümde doğan ilk gün doğumuydun,
İnsanlar mı yüzüne maske takmışlar,
En çok da sevdiğin en çok masumiyet ondaydı,
Yüzü mütemadiyen güler gamzeme gülümser,
Sahi ne vakit dışarıya gülüp içte hüzün bulutu yükledin !
İçte ise hüzün yüklü bir buluttur
Sorarlarsa söylerim eskiciye satar kimi zaman ,
Cennetinden mahrum etme ,
Gülüşünün kıyısına , kirpiklerindeki her bir harene ,
Ciğerlerimdeki nefese,
Her bir zerrrene desem, sevildiğinde adam güçlenir, kadın güzelleşirmiş sevgilim
Günom; ciğerlerime inen nefesim,
Her zerreni keşfe çıktım bu sabah ,
Kollarında uzandığımda kalbinin ritmini,
Gamzemden öptüğünde kokunu,
Aşk buysa beni cennetine alır mısın?
Cehennemde de yansam kalbin yangını söner mi?
Güzel sevilir insan sevdiği kalbe günışır,
Güzelim der misin ?
Canım der misin ?
Günün güzel gelsin ki kalbine huzur yansısın,
Sinirlendiğinde sakinliğin olsun kalbim,
Öfken yerini sakinliğe bıraksın.
Kadın bir liman arar çocukluğunda,
adı babadır.
O limanda fırtına dinmez belki,
ama insan güneşi onun avuçlarında
saklı sanır.
Zeytin ağaçları gibi köklerden sağlam,
Dallardan güneşe dönüktü yüzüm.
Güneşe dönük gümüşi dallar sen,
Diğerleri ise ben.
Köklerden sağlamlığı ciğerlerime nefes oldun,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!