Güzel insanlara gülümse..
Denize açılan sokakları var mı gönlünün kıyısının,
Karanfil ve begonvil memleketimin her sokak başı sevda,
Sen koktu kara sevda kokusu vardı,
Sahi uğrak verdiğin gönüle dayanmak nedir .
Ahmet Arif hasretinden prangalar eskitmişte,
Seni sevdiğimi kimse duymayacak,
Adın dilime değil içimin en tatlı hem hal olduğu yerde saklı ,
Akıl tutulmamsın, kalbimin ise olmazsa yaşayamam dediği,en güzel yangın ,
En sessiz en derin sızımsın bil ki denizinde alabora olsamda en huzur veren anlarımsın.
Kimse bilmeyecek seni nasıl sevdiğimi,
Bazı duygular anlatılınca eksilir diye korkuyorum sol yanım kalbime hayat veren hayat damarımsın,
Sevgili,
Adını her söylediğimde içimde bir nergis açıyor.
Karlısu’nun en soğuk sabahında bile
Senin kalbini düşününce içim ısınıyor.
sessiz bir özürüm var kalbine sarılsam...
Ben sana hiçbir zaman fazla gelmedim,
belki sadece bensiz kaldığın anlarda eksiktim.
Hep senin kalbinin koridorlarında gezinen bendim..
Ama içimde büyüttüğüm sevgi
Sevgilim
Yağmur dedim hüznümü göstermezdi
Tüm acılar dinerdi sesinle.
Gökyüzü dedim güneşin en güzel günışığı olduğu her anda vardın .
Gün batımında bile tekrar doğumun umudu var .
muhakeme yaptım kendimce —
gelir gider hesabını tuttum herkesin.
Kimin borcu var hayata,
kim neyi eksik yaşamış,
hepsini yazdım.
Adıyaman Üniversitesi’nin rüzgârlı kampüsünde başladı
Ezgimle dostluğumuz.
On sekiz yaşın telaşlı kalbiyle yürüdüğümüz o yollar
Farkına varmadan bir ömürlük hatıra örüyordu.
Sen gülünce
Çok sevdim.
Bir denizin ayı sevmesi gibi —
dokunmadan,
çekilerek,
ama her gece yeniden ona dönerek.
Ciğer kaç gram gelir,
kalp kaç atışta nefessiz kalır?..
Söylesene;
“Ben seni herkesten çok seviyorum”
diyen bir yürek,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!