Can Elif Şiirleri - Şair Can Elif

Zeytin ağaçları gibi köklerden sağlam,
Dallardan güneşe dönüktü yüzüm.
Güneşe dönük gümüşi dallar sen,
Diğerleri ise ben.

Köklerden sağlamlığı ciğerlerime nefes oldun,

Aşk sende başlar,
Adınla uyanır kalbim her sabah.
Sen gülünce, göğsümde sakladığım
bütün karanlık
Birer birer ışığa teslim olur.

Özledim her dem her zerreme bir buse konduran hayata gülümsetmendi ,
Hep varsın toparlan kalbini sevdiğim toparlan da yaşanacak güzel günlere gelecek huzurlu anlara bak ki ,
Ben senin kalbinin sükunetinde baktığın anlara gülümsedim,
Sinirlendiğinde sükunetine duamdasın kalbime umut var bekle dedim.
Cümlelerim devrik başı sen sonu ,
Dudaklardan dökülen bir buse miydi ,

Evren koca bir boşluk.
Ben, o boşluğun içinde
zamanın parmaklarından sızmış
isimsiz bir toz zerresiyim.

Yönümü sorarsan,

Soğuktu ayazında kıştı mevsiminde Ankara,
Biraz senin sıcaklığın biraz Ankara ayazı hissizdi.
En çok sendin Ankara'da sevdalık,
7.caddeden gülümsedin meyhaneden geçtim akşamın ışıklı caddesinde bir tek senin sıcaklığın işte senin,
Sen ki gülümsemenle zihnimde ışıklı yolsun ki evimim,
Seslendiler ayaklarımda derman yoktu kalbimde ışıklı yolun gülümsemesi zihnimde bakışın kalbime takılan kirpiklerindeki ışık hüzmesiydi,

Bir kaç ay önce aynı masa uzun çekim kahve ve biz,
Aynı masa yarım rakı, içimde derin özlem..
Ruhum göçmen kuş gibi belki sana değer bir yer..
Yokluğun Refikada susturduğun Nazım meyhanesinde dilimde sen sorma rakının buğusun şerefe sevgili bütün demlemeler sen ..
Yokluğun bir gece, her gece sabahı gelmeyen…
Her yudumda kaç kez eksilir Elifin sen diye …

Asıl cehennem, sen gelmediğinde değil;
içimde sana ayrılan gökyüzü karardığında…

Asıl cehennem, sen sustuğunda değil;
adın, sessizliğin içinde çığlığa dönüştüğünde…

İsmim bile bana ait değil artık.
Dokunduğum her şey…
Geceye dönüyor.
İstediklerim—
Suyun altında kalmış bir nefes.
Konuşsam kırılacağım,

Yazıyorum; kelimelerim kanat,
Beni anlayan bir kalemin gölgesinde
Usulca özgürleşiyorum.

Üniversiteye yeniden dönsem,
İşte çiçek açtığım o iki yıl

Sevgi, insanın kendi kalbine
usulca gelen bir uçurum mu,
yoksa düşerken bile
tutunmaya çalıştığı son dal mı?

Ben, vicdanımla kalbim arasında